Even een megatip voor aanstaand weekend. Op het welbekende Hilversum Alive speelt van 18.00-19.30 op Buitenpodium de Kerkbrink de jazz-combinatie: East End Sound (zie ook hun website). Benieuwd hoe dat gaat klinken....
dinsdag, juni 24, 2003
woensdag, mei 07, 2003
Nieuwe jazztips ...
.. komen van om en nabij de rivieren. Het gaat om de Frits Bayens Big Band. Die spelen de zaterdag na Hemelvaart op het Bredase jazzfestival.
Dan hebben we ook nog een concert van Big Band Enterprise in de aanbieding op 25 mei as in grandcafee Boekmans.
Veel luisterplezier en laat ons weten hoe het klinkt.
Dan hebben we ook nog een concert van Big Band Enterprise in de aanbieding op 25 mei as in grandcafee Boekmans.
Veel luisterplezier en laat ons weten hoe het klinkt.
maandag, april 21, 2003
Slaap zacht Nina
Makkelijk heeft ze het niet gehad. Overdag lesgeven, 's avonds in de club piano spelen. Ontdekt, getrouwd met man/manager. Man verlaat haar met medeneming van copyrights op haar liedjes. Waaronder veel meer beauties dan My Baby Just Cares for Me. Namelijk erg mooie vertolkingen van Little Girl Blue, Pirate Jenny. Enzovoorts.
En vandaag horen we dat Nina Simone zondagmorgen op 70-jarige leeftijd in haar huis in het zuiden van Frankrijk is gestorven. Dat maakte haar manager Clifton Henderson in een verklaring bekend. Ze stierf in haar slaap in haar woonplaats Carry-le-Rouet, even buiten Marseille. Nina Simone werd in 1933 als Eunice Waymon geboren in Tyron in de Amerikaanse staat Noord-Carolina.
Slaap zacht Nina.
En vandaag horen we dat Nina Simone zondagmorgen op 70-jarige leeftijd in haar huis in het zuiden van Frankrijk is gestorven. Dat maakte haar manager Clifton Henderson in een verklaring bekend. Ze stierf in haar slaap in haar woonplaats Carry-le-Rouet, even buiten Marseille. Nina Simone werd in 1933 als Eunice Waymon geboren in Tyron in de Amerikaanse staat Noord-Carolina.
Slaap zacht Nina.
zondag, april 06, 2003
Jazz op 6; op naar 24 uur Jazz per dag !
Van de jazz-cats van BNR ontvingen we een mooi CD-tje. Zo leerden we weer dat er zoiets is als Jazz op 6. De Stichting Jazz op 6 zet zich in om te komen tot de inrichting van een volwaardige 6e publieke radiozender waarop 24 uur per dag jazzmuziek in al haar verschijningsvormen te horen zal zijn. Dat kunnen we alleen maar van harte ondersteunen.
Hoe kunt u hen ondersteunen?
Dat is eenvoudig. U wordt vriend of donateur van de Stichting Jazz op 6 en stort een bedrag (tenminste 12 euro 50) op rekeningnummer 3822.15.842 t.n.v. Jazzop6.
http://www.jazzop6.nl/
Hoe kunt u hen ondersteunen?
Dat is eenvoudig. U wordt vriend of donateur van de Stichting Jazz op 6 en stort een bedrag (tenminste 12 euro 50) op rekeningnummer 3822.15.842 t.n.v. Jazzop6.
http://www.jazzop6.nl/
vrijdag, april 04, 2003
Biggles big band en David Rothschild (trombone)
We waren 30 maart in Odeon... (ja, ja alweer, begint routine te worden). En het viel de schrijver dezes op hoe geschikt deze zaal is voor Jazzconcerten. In deze voortreffelijke akoestiek komt het geluid van een bigband zeer tot zijn recht en het is maar de vraag of versterking van de gastsolist hierop een positieve bijdrage levert. Mede hierdoor was er weer puur luistergenot te beleven op deze zondagmiddag.
Het stramien is inmiddels bekend. De band warmt op met een nummer waarin alle secties even al het stof uit de toeters kunnen blazen en het publiek weer kan wennen aan het imposante multi-harmonische en dynamische spectrum van een bigband. Het hiervoor uitgekozen stuk was dit keer Safetynet Blues. Justus Dolleman speelde hierin een van hem inmiddels verwachte degelijke mineur blues solo welke gevolgd werd door een aanstekelijke special voor de hele sax-sectie. De stemming was letterlijk en figuurlijk gezet.
Na het openingsnummer volgen een aantal zangnummers met als zangeres Sheryl Goldberg. Deze van origine Amerikaanse zangeres koppelt een prettige uitstraling aan een evenzo prettig stemgeluid. Met groot gemak wordt een up-tempo nummer als" Orange coloured sky" afgewisseld met een ballad als "That ol' devil called love" Hierbij ook een compliment voor de samenstelling van de sets door bandleider Leon van Mil. Hij weet bij elk volgend nummer weer de spanning erin te houden door een goede afwisseling van tempi, toonsoorten en solistenkeuze.
Maar er wordt uiteindelijk naar het hoogtepunt van de middag toegewerkt; de gastsolist.
Deze keer was de keus gevallen op David Rothschild. Een trombonist die zijn sporen inmiddels meer dan verdiend heeft in de Nederlandse jazzscene blijkens zijn activiteiten in diverse bands en gezelschappen. Met hier en daar wat humoristisch commentaar wist hij het publiek op zijn hand te krijgen, hoewel zijn spel alleen al aanleiding daarvoor gaf. "On green dolfinstreet". "Caravan", "Take the A-Train" om maar eens wat te noemen, werden virtuoos uit de coulisse geschoven.
U zult begrijpen dat Rothschild een liefhebber is van het traditionele repertoire als na de pauze ook nog "On the sunny side of the street" en "A Night in Tunesia" worden vertolkt. Als u de ter plekke te koop aangeboden CD "Lookin' Up" zou beluisteren komt u erachter dat de trombonist veel meer in zijn mars heef gezien het Latin karakter van deze CD. ("maar haast u met het kopen van deze CD want er zijn er nog maar 7000 van" aldus Rothschild)
Het spel en geluid van Rothschild is zoals je dat eigenlijk wilt van een trombone, zo smeuig als een pakje boter. Het onfunctioneel octaveren van een thema zoals in "You don't know what love is" zou wat mij betreft echter achterwege kunnen blijven. Zeker als het dan kicksvrij kan worden gespeeld. En wat betreft het in klein combo gespeelde "Sandu" zou een betere uitvoering verdienen. Een blues-themaatje mag dan simpel zijn, maar dat ontslaat je niet van de plicht dit tot in de finesses uit te voeren. Laten we zeggen, het werd wat rommelig opgepakt.
Hoe dan ook, toch weer een voortreffelijk optreden van deze band. En met een gastsolist die zich niet liet verleiden tot een "Shock en Awe" effect om indruk te maken op het publiek. Zijn mooie toon, zijn ge-avanceerde solo's en sympathieke uitstraling op het podium waren meer dan genoeg om de bezoekers een plezierige middag te bezorgen.
Het stramien is inmiddels bekend. De band warmt op met een nummer waarin alle secties even al het stof uit de toeters kunnen blazen en het publiek weer kan wennen aan het imposante multi-harmonische en dynamische spectrum van een bigband. Het hiervoor uitgekozen stuk was dit keer Safetynet Blues. Justus Dolleman speelde hierin een van hem inmiddels verwachte degelijke mineur blues solo welke gevolgd werd door een aanstekelijke special voor de hele sax-sectie. De stemming was letterlijk en figuurlijk gezet.
Na het openingsnummer volgen een aantal zangnummers met als zangeres Sheryl Goldberg. Deze van origine Amerikaanse zangeres koppelt een prettige uitstraling aan een evenzo prettig stemgeluid. Met groot gemak wordt een up-tempo nummer als" Orange coloured sky" afgewisseld met een ballad als "That ol' devil called love" Hierbij ook een compliment voor de samenstelling van de sets door bandleider Leon van Mil. Hij weet bij elk volgend nummer weer de spanning erin te houden door een goede afwisseling van tempi, toonsoorten en solistenkeuze.
Maar er wordt uiteindelijk naar het hoogtepunt van de middag toegewerkt; de gastsolist.
Deze keer was de keus gevallen op David Rothschild. Een trombonist die zijn sporen inmiddels meer dan verdiend heeft in de Nederlandse jazzscene blijkens zijn activiteiten in diverse bands en gezelschappen. Met hier en daar wat humoristisch commentaar wist hij het publiek op zijn hand te krijgen, hoewel zijn spel alleen al aanleiding daarvoor gaf. "On green dolfinstreet". "Caravan", "Take the A-Train" om maar eens wat te noemen, werden virtuoos uit de coulisse geschoven.
U zult begrijpen dat Rothschild een liefhebber is van het traditionele repertoire als na de pauze ook nog "On the sunny side of the street" en "A Night in Tunesia" worden vertolkt. Als u de ter plekke te koop aangeboden CD "Lookin' Up" zou beluisteren komt u erachter dat de trombonist veel meer in zijn mars heef gezien het Latin karakter van deze CD. ("maar haast u met het kopen van deze CD want er zijn er nog maar 7000 van" aldus Rothschild)
Het spel en geluid van Rothschild is zoals je dat eigenlijk wilt van een trombone, zo smeuig als een pakje boter. Het onfunctioneel octaveren van een thema zoals in "You don't know what love is" zou wat mij betreft echter achterwege kunnen blijven. Zeker als het dan kicksvrij kan worden gespeeld. En wat betreft het in klein combo gespeelde "Sandu" zou een betere uitvoering verdienen. Een blues-themaatje mag dan simpel zijn, maar dat ontslaat je niet van de plicht dit tot in de finesses uit te voeren. Laten we zeggen, het werd wat rommelig opgepakt.
Hoe dan ook, toch weer een voortreffelijk optreden van deze band. En met een gastsolist die zich niet liet verleiden tot een "Shock en Awe" effect om indruk te maken op het publiek. Zijn mooie toon, zijn ge-avanceerde solo's en sympathieke uitstraling op het podium waren meer dan genoeg om de bezoekers een plezierige middag te bezorgen.
maandag, maart 24, 2003
Business News Radio Jazz met Hans Dulfer en Alexander Beets
Het is de week van de radio Jazz zullen we maar zeggen. Was het gisteren radio Amstelveen, vandaag Dulfer en Beets (de man van Blue Note in de Gravenstraat; voor wie niet oplet) op Business News Radio. Normaal hebben we dat alleen overdag opstaan om de beurzen te horen kelderen. Maar op maandagavond maken we een uitzondering. Ooit was er op die avond ook een astrologe op de zender te horen, maar die kon het jazz-geweld van de mannen die na haar kwamen kennelijk niet verdragen en is met sterren en noorderzon verdwenen.
Wat vinden we mooi aan het programma? Laten we zeggen; de muziek. High fly bijvoorbeeld zoals dat net voorbij kwam. Montreux jaren 80; dizzy op watermelon man. En eerder nog een langzame ballad die wel interessant, maar eigenlijk ook gewoon net niet ok was. Erg leuk, want ook de minder goede platen scherpen je oren en gemoed.
Voor wie altijd al dacht dat jazz een incrowd gebeuren was. Luister naar Dulfer Jazz op BNR en je weet wel beter. Volkomen objectief. Geen enkele reclame door/voor de presentatoren. En net als radio Amstelveen ook hier te beluisteren via het web!
Wat vinden we mooi aan het programma? Laten we zeggen; de muziek. High fly bijvoorbeeld zoals dat net voorbij kwam. Montreux jaren 80; dizzy op watermelon man. En eerder nog een langzame ballad die wel interessant, maar eigenlijk ook gewoon net niet ok was. Erg leuk, want ook de minder goede platen scherpen je oren en gemoed.
Voor wie altijd al dacht dat jazz een incrowd gebeuren was. Luister naar Dulfer Jazz op BNR en je weet wel beter. Volkomen objectief. Geen enkele reclame door/voor de presentatoren. En net als radio Amstelveen ook hier te beluisteren via het web!
zondag, maart 23, 2003
Amstelveen jazz radio
Zit ik rustig te ontwaken op mijn balkonnetje in de zon; beetje de radio scannen naar andere dingen dan Irak, kom ik op 107.15 FM bij Radio Amstelveen in een jazz programma terecht. Direkt even gekeken of ze op het web bestaan. En jawel. Het blijkt de jazzcorner van Radio Amstelveen lokaal. Elke zondag van 12.00 tot 14.00 uur. Met vandaag allemaal liedjes over Spring (Spring, Spring will be a little late this year, Spring can really hang you up the most, Joy Spring...).
Voor wie dat nog te vroeg op de dag is; elke eerste vrijdag van de maand is er een "Jazz for regulars only" met Robert Soomer. En dat is van 23.00-1.00 uur.
Afijn, veel luisterplezier (webtechniek is experimenteel, kan soms niet werken) allemaal!
Voor wie dat nog te vroeg op de dag is; elke eerste vrijdag van de maand is er een "Jazz for regulars only" met Robert Soomer. En dat is van 23.00-1.00 uur.
Afijn, veel luisterplezier (webtechniek is experimenteel, kan soms niet werken) allemaal!
zaterdag, maart 22, 2003
Bimhuis 14 maart 2003 Hod O'Brien Trio
Wij gingen luisteren naar de volgende line-up:
O'Brien, piano; J,Schols Bas ; J.Engels drums en speciale gast John Marshall, trompet
O'Brien is een zeer begaafd pianist. De vlekkeloze beboplijnen toverde hij zonder aarzeling uit zijn rechterhand. Maar zonder drummer die hem af en toe een schop onder zijn reet gaf, bleef zijn spel vlak. Dit kan ook gezegd worden over de Amerikaanse trompettist Marshall, die al een aantal jaren in Duitsland woont en werkt. Met een mooie toon (Kenny Dorham, Blue Mitchell) sprak hij evenals zijn werkgever de beboptaal uitstekend. Maar wat moet een trompettist zonder een drummer die hem voedt met accenten? Naast de vlekkeloze (maar zeer traditionele) uitvoering was het repertoire een van de sterke punten van de avond. Leuke thema's van de hand van oa Fats Navarro en Bud Powell, afgewisseld met bop georiënteerde originals.
Een veelbelovende samenstelling dus, goed voor een flinke portie bebop. Het ergste wat er deze avond kon gebeuren? Juist! De afwezigheid van John Engels door ziekte. Hoewel Engels werd vervangen door die andere drumveteraan P. Ypma, was zijn afwezigheid funest voor de spirit van de avond. John Engels staat erom bekend de meest houterige muzikanten te laten swingen. Bovendien kan hij routineuze spelers dwingen om op avontuur te gaan. Dit waren nu precies de ingrediënten die in het Bimhuis nodig waren maar node gemist werden.
O'Brien, piano; J,Schols Bas ; J.Engels drums en speciale gast John Marshall, trompet
O'Brien is een zeer begaafd pianist. De vlekkeloze beboplijnen toverde hij zonder aarzeling uit zijn rechterhand. Maar zonder drummer die hem af en toe een schop onder zijn reet gaf, bleef zijn spel vlak. Dit kan ook gezegd worden over de Amerikaanse trompettist Marshall, die al een aantal jaren in Duitsland woont en werkt. Met een mooie toon (Kenny Dorham, Blue Mitchell) sprak hij evenals zijn werkgever de beboptaal uitstekend. Maar wat moet een trompettist zonder een drummer die hem voedt met accenten? Naast de vlekkeloze (maar zeer traditionele) uitvoering was het repertoire een van de sterke punten van de avond. Leuke thema's van de hand van oa Fats Navarro en Bud Powell, afgewisseld met bop georiënteerde originals.
Een veelbelovende samenstelling dus, goed voor een flinke portie bebop. Het ergste wat er deze avond kon gebeuren? Juist! De afwezigheid van John Engels door ziekte. Hoewel Engels werd vervangen door die andere drumveteraan P. Ypma, was zijn afwezigheid funest voor de spirit van de avond. John Engels staat erom bekend de meest houterige muzikanten te laten swingen. Bovendien kan hij routineuze spelers dwingen om op avontuur te gaan. Dit waren nu precies de ingrediënten die in het Bimhuis nodig waren maar node gemist werden.
zondag, maart 09, 2003
10 april BIM-huis, nu alvast noteren...!
Het BIM-huis heeft een heeeele mooie Steinway vleugel gekocht. Ik citeer even de BIM-huis site:
Een bijzonder programma om de aankomst te vieren van de nieuwe vleugel van het Bimhuis, een splinternieuwe Steinway D (de grootste Steinway concertvleugel), met twee uitzonderlijke -en zeer verschillende- pianisten, Guus Janssen en Bert van der Brink. Beide komen in een subtiele duobezetting, om de mogelijkheden van het instrument goed te doen uitkomen. De keuze voor deze pianisten is niet toevallig. Zij maakten deel uit van de selectiecommissie die in de Steinwayfabriek in Hamburg uiteindelijk voor dit instrument koos om het bijzondere karakter. 'Wat zouden we graag Paul Bley op deze vleugel horen', was één van de observaties. De daad bij het woord: de tweede helft van dit programma is voor Paul Bley.
En we mogen dan overigens ook genieten van David Kweksilber (klarinet, eerder op dit log ook gezien in Panama) en Clemens van der Veen (contrabas).
Een bijzonder programma om de aankomst te vieren van de nieuwe vleugel van het Bimhuis, een splinternieuwe Steinway D (de grootste Steinway concertvleugel), met twee uitzonderlijke -en zeer verschillende- pianisten, Guus Janssen en Bert van der Brink. Beide komen in een subtiele duobezetting, om de mogelijkheden van het instrument goed te doen uitkomen. De keuze voor deze pianisten is niet toevallig. Zij maakten deel uit van de selectiecommissie die in de Steinwayfabriek in Hamburg uiteindelijk voor dit instrument koos om het bijzondere karakter. 'Wat zouden we graag Paul Bley op deze vleugel horen', was één van de observaties. De daad bij het woord: de tweede helft van dit programma is voor Paul Bley.
En we mogen dan overigens ook genieten van David Kweksilber (klarinet, eerder op dit log ook gezien in Panama) en Clemens van der Veen (contrabas).
vrijdag, februari 28, 2003
New Cool Collective Big Band in Panama... de traditie vervolgt
De New Cool Collective Big Band speelt, na jaren geleden in Meander op maandagavonden een traditie te hebben gevestigd, al weer een tijd lang vast in Panama. Nachtclub in Amsterdam bij CS. En gisteren speelden ze er ook en had ik eindelijk tijd om te kijken hoe het ervoor stond. En wat bleek?
Ritme sectie enigszins veranderd, Willem Friede in plaats van Stefan Schmid, Martijn Vink in plaats van Stefan Kruger, maar nog wel Jos de Haas, Leslie Lopez en de onverbeterlijke Anton Goudsmit. Nieuw: de broer van Jos de Haas op tenorsax. En zo kunnen we wel de hele line-up proberen te reproduceren, maar dat lukt toch niet. Het gaat erom dat NC Big Band swingt als een trein. Zelfs aloude verstokte discogangers kunnen er niet meer om heen: de bij hen levende stoffige big band perceptie is door Benjamin Herman (weer hij!) en de zijnen weer lekker afgestoft. Met DJ en VJ erbij is het geheel compleet.
Miquel Martinez deed een mooie onnavolgbare solo en ook Anton Goudsmit was als vanouds hoogkwalitatief aan het 'schmieren'. En de trein rijdt ondertussen strak verder. Echt lekker strakke band. Awel, geen woorden voor. Het swong, de stemming zat er goed in, het show-elements was erg goed verzorgd en ook was er nog plaats voor gast percussionisten. Tja, ach, ik merk, het blijft toch moeilijk om het te beschrijven zo op een website-tje. Dat je vol spanning op het eind nog denkt dat Leslie Lopez een timbales-solo neerzet, loopt-ie gewoon terug naar zijn basgitaar.
Kortom, gewoon erheen gaan, dat is het devies.
Ritme sectie enigszins veranderd, Willem Friede in plaats van Stefan Schmid, Martijn Vink in plaats van Stefan Kruger, maar nog wel Jos de Haas, Leslie Lopez en de onverbeterlijke Anton Goudsmit. Nieuw: de broer van Jos de Haas op tenorsax. En zo kunnen we wel de hele line-up proberen te reproduceren, maar dat lukt toch niet. Het gaat erom dat NC Big Band swingt als een trein. Zelfs aloude verstokte discogangers kunnen er niet meer om heen: de bij hen levende stoffige big band perceptie is door Benjamin Herman (weer hij!) en de zijnen weer lekker afgestoft. Met DJ en VJ erbij is het geheel compleet.
Miquel Martinez deed een mooie onnavolgbare solo en ook Anton Goudsmit was als vanouds hoogkwalitatief aan het 'schmieren'. En de trein rijdt ondertussen strak verder. Echt lekker strakke band. Awel, geen woorden voor. Het swong, de stemming zat er goed in, het show-elements was erg goed verzorgd en ook was er nog plaats voor gast percussionisten. Tja, ach, ik merk, het blijft toch moeilijk om het te beschrijven zo op een website-tje. Dat je vol spanning op het eind nog denkt dat Leslie Lopez een timbales-solo neerzet, loopt-ie gewoon terug naar zijn basgitaar.
Kortom, gewoon erheen gaan, dat is het devies.
dinsdag, februari 25, 2003
Biggles en Benjamin...
Afgelopen zondag in Odeon. Te mooi weer buiten. Toch even naar binnen. Tweede setje meegepakt van de Biggles Big Band.
Met de maiden voyage van het stuk Mayden Voyage. Mooi gebracht. Geinige solo ook, zeggen we dan met enig understatement over Benjamin Hermans (die we overigens bij zoeken naar keyboardstandaard eens aantroffen; lange noten blazend in repetitieruimte van niet nader te definieren oefenlokaal; fijn om te weten dat het je in het leven nooit komt aanwaaien). Of, laten we het anders formuleren. Mooi opgebouwde solo, neemt de luisteraar stapsgewijs mee tot zelfs ingewikkelde lijnen in de solo herkenbaar blijven in hun eenvoud.
Verder ook een hele mooie en sfeervolle Mood Indigo gehoord. Met een gastbaritonspeler (leek het althans) wiens naam we niet genoteerd hebben. Maar waarvan we later begrepen dat het Maarten Schuurman was. En dat ene stuk van Miles, Milesstones, alwaar de solocue (en het einde daarvan) door de met ogen dicht spelende Hermans niet gezien, doch zeer snel gehoord werd. Ach, het blijft een fenomeen, die meneer met de altsax. Erg de moeite waard.
En de volgende keer zullen we direkt ook wat betere aantekeningen maken terwijl we er zijn.....
Met de maiden voyage van het stuk Mayden Voyage. Mooi gebracht. Geinige solo ook, zeggen we dan met enig understatement over Benjamin Hermans (die we overigens bij zoeken naar keyboardstandaard eens aantroffen; lange noten blazend in repetitieruimte van niet nader te definieren oefenlokaal; fijn om te weten dat het je in het leven nooit komt aanwaaien). Of, laten we het anders formuleren. Mooi opgebouwde solo, neemt de luisteraar stapsgewijs mee tot zelfs ingewikkelde lijnen in de solo herkenbaar blijven in hun eenvoud.
Verder ook een hele mooie en sfeervolle Mood Indigo gehoord. Met een gastbaritonspeler (leek het althans) wiens naam we niet genoteerd hebben. Maar waarvan we later begrepen dat het Maarten Schuurman was. En dat ene stuk van Miles, Milesstones, alwaar de solocue (en het einde daarvan) door de met ogen dicht spelende Hermans niet gezien, doch zeer snel gehoord werd. Ach, het blijft een fenomeen, die meneer met de altsax. Erg de moeite waard.
En de volgende keer zullen we direkt ook wat betere aantekeningen maken terwijl we er zijn.....
maandag, februari 10, 2003
Sanna van Vliet te Voorschoten
Ultieme jazz-tip. Begeef u op zondag 2 maart naar Voorschoten en zoek het eiland van Ome Nick. Vanaf 15.00 uur speelt daar Sanna van Vliet samen met Frans Elsen, Jacques Schols en Rene Winter. Gaat en oordeelt zelf.
maandag, januari 20, 2003
Leidse Blues & Jazzweek 2003
Het eerste concert met Hans Dulfer, contrabassist, DJ en rapper is al achter de rug. Dat was volgens ingewijden: 'boeiend', 'interessant', 'Hans doet hip' en ' Ik mag die vent gewoon niet.'
Maar er is ongetwijfeld iets van uw gading te vinden. Zie het programma 2003 op deze pagina.
Gaan natuurlijk.
En daarna ons mailen hoe het was.
Maar er is ongetwijfeld iets van uw gading te vinden. Zie het programma 2003 op deze pagina.
Gaan natuurlijk.
En daarna ons mailen hoe het was.
zaterdag, januari 18, 2003
Films en jazz in Rotterdam
Op het filmfestival Rotterdam is er niet alleen film, maar ook Jazz. Zoals:
Zaterdag 25 januari: NEW COOL COLLECTIVE BIG BAND
Jurriaanse Zaal (De Doelen). Aanvang 20.15 uur.
Toegang 15 euro. Met reductie 13 euro.
Zondag 26 januari in Calypso (vlakbij CS):
BYE-YA!, Aanvang 16.00 uur. Toegang 7,50 euro.
Zaterdag 25 januari: NEW COOL COLLECTIVE BIG BAND
Jurriaanse Zaal (De Doelen). Aanvang 20.15 uur.
Toegang 15 euro. Met reductie 13 euro.
Zondag 26 januari in Calypso (vlakbij CS):
BYE-YA!, Aanvang 16.00 uur. Toegang 7,50 euro.
zaterdag, januari 11, 2003
Pannonica en Janne Ersson Big Band
Vanavond met wat jazz-vogels op bezoek geweest in de net geopende Pannonica in Den Haag. De progammeur Udo van Boven is enerzijds erg goed. Hij heeft gisteren een kanjer van een Zweedse Big Band ingehuurd. Ze heten Jannne Erson Big band en zijn volgens onze deskundige bescheiden mening gelijk aan of beter dan de New Concert Big Band. Het wonderschone 'A child is born' wordt morgen helaas gespeeld. Maar wij hebben nu al de CD bij ons en luisteren. Vol met goede herinneringen. Want de band is OK, en morgen spelen ze A child is born wel (ook in Pannonica, want ze gaan natuurlijk niet voor slechts 1 optreden de hele reis met de bus vanuit Zweden maken).
Wat is nu zo boeiend? De programmeur van Pannonica wilde uiteindelijk niet betalen voor de reiskosten, maar gelukkig was drummer/bandleider Janne Erson zo gedreven om uit eigen zak de reis (24 uur met de bus) te vergoeden. Hulde voor Janne, jammer dat Udo het niet begrepen heeft. Staan we net met Janne te ouwehoeren over de muziek, hij tekende de net door ons aangeschafte CD, gaat Udo ons opeens afschermen van de bandleider met de onvolprezen tekst: "Gun die man wat rust." Wij denken dan stilletjes "Gun die man zijn reiskosten en laat ons gewoon over de muziek praten..."
Onze gebiasde mening:
De lead-trompettist Andreas Svejebuck was zonder 'attitude' ronduit erg goed. Hij speelde op een Holton MF type ST 308 ( de 307 was aan Maynard Ferguson goed besteeed). Mondstuk Jardinelli, nr 27-V1. Nou dan weten we het wel !!! In de zaal zat Mike Booth (afen toe de Dijk en New Concert Big Band) de concurrentie uit te checken. De volledige 4 (door ons persoonlijk afgedwongen) toegiften zat hij verbeten uit, waarna hij schielijk de hielen lichtte (c.q. de kuierlatten op hun bestendigheid beproefde)..
Afijn, een mooie Buddy Rich tribute, check het vanavond zelf uit en trek je niets aan van de afgrijselijke toegansgprijs van 15 euro......... want het is voor een goede zaak......
PS: Dan gaan ze als laatste nummer Greensleeves spelen en denk je: dat is nou jammer van zo'n leuke band. Blijkt hun arrangement te beginnen met het Manteca intro en vervolgens te ontaarden in een vet ritmische, groovende tune. Als Jan van Veen die versie van Greensleeves nu voortaan draait in zijn programma zul je zien dat het gauw afgelopen is met die zwijmelbrieven en hijgerige prutsgedichten.
Wat is nu zo boeiend? De programmeur van Pannonica wilde uiteindelijk niet betalen voor de reiskosten, maar gelukkig was drummer/bandleider Janne Erson zo gedreven om uit eigen zak de reis (24 uur met de bus) te vergoeden. Hulde voor Janne, jammer dat Udo het niet begrepen heeft. Staan we net met Janne te ouwehoeren over de muziek, hij tekende de net door ons aangeschafte CD, gaat Udo ons opeens afschermen van de bandleider met de onvolprezen tekst: "Gun die man wat rust." Wij denken dan stilletjes "Gun die man zijn reiskosten en laat ons gewoon over de muziek praten..."
Onze gebiasde mening:
De lead-trompettist Andreas Svejebuck was zonder 'attitude' ronduit erg goed. Hij speelde op een Holton MF type ST 308 ( de 307 was aan Maynard Ferguson goed besteeed). Mondstuk Jardinelli, nr 27-V1. Nou dan weten we het wel !!! In de zaal zat Mike Booth (afen toe de Dijk en New Concert Big Band) de concurrentie uit te checken. De volledige 4 (door ons persoonlijk afgedwongen) toegiften zat hij verbeten uit, waarna hij schielijk de hielen lichtte (c.q. de kuierlatten op hun bestendigheid beproefde)..
Afijn, een mooie Buddy Rich tribute, check het vanavond zelf uit en trek je niets aan van de afgrijselijke toegansgprijs van 15 euro......... want het is voor een goede zaak......
PS: Dan gaan ze als laatste nummer Greensleeves spelen en denk je: dat is nou jammer van zo'n leuke band. Blijkt hun arrangement te beginnen met het Manteca intro en vervolgens te ontaarden in een vet ritmische, groovende tune. Als Jan van Veen die versie van Greensleeves nu voortaan draait in zijn programma zul je zien dat het gauw afgelopen is met die zwijmelbrieven en hijgerige prutsgedichten.
vrijdag, januari 10, 2003
Mooie NPS Jazz docu's op de buis...
Gisteravond/nacht (want ze denken bij de NPS Jazz dat die jazzcats toch altijd laat op blijven...) was er een mooie documentaire op de buis met Hein van der Geyn. Hein had het over de verhouding hoofd, hart en guts (groove) bij bassisten en erkende ruiterlijk dat het groove-gedeelte hem niet van nature lekker lag. Zie ook deze pagina over Hein.
En volgende week mogen we luisteren naar Piet Noordijk.
En volgende week mogen we luisteren naar Piet Noordijk.
donderdag, januari 09, 2003
XLJAZZ: een speciaal project in 2003
XLJAZZ is de naam van een nieuw projectmatig jazzorkest, met een grote, veelzijdige bezetting; zeg maar een Big Band Plus bezetting. Het orkest wordt een semi-professioneel orkest met vergevorderde amateurs en semi-profs, dat ieder jaar in een nieuwe samenstelling een aantal concerten geeft rond wisselende thema's (in 2003: Monk, Mingus en More). Voor dit eerste XLJAZZ-project zijn als solisten uitgenodigd: Eric Vloeimans (trompet) en Michael Moore (klarinet en sax).
Op dit moment zijn de voorbereidingen voor dit project in volle gang. Het totaalschema is:
- aanmelden: tot maart 2003
-audities: maart/april 2003 (op afspraak)
-toezending partijen: juni 2003
-repetities: 9-16 augustus 2003
-concerten: 16 augustus 2003: matineeconcert op Buitenkunst Randmeer
-openingsconcert laatste weekend Buitenkunst
-september 2003: 1 of 2 concerten in het land (Amsterdam BIMhuis / Den Bosch
Wie geïnteresseerd is kan zich HIER aanmelden.
Op dit moment zijn de voorbereidingen voor dit project in volle gang. Het totaalschema is:
- aanmelden: tot maart 2003
-audities: maart/april 2003 (op afspraak)
-toezending partijen: juni 2003
-repetities: 9-16 augustus 2003
-concerten: 16 augustus 2003: matineeconcert op Buitenkunst Randmeer
-openingsconcert laatste weekend Buitenkunst
-september 2003: 1 of 2 concerten in het land (Amsterdam BIMhuis / Den Bosch
Wie geïnteresseerd is kan zich HIER aanmelden.
woensdag, januari 08, 2003
Pompoen is gesloten....
Helaas, helaas, na twee jaar hard proberen heeft een uniek jazzpodium, Pompoen, de deuren gesloten. We hebben gelukkig op de valreep toch nog even mogen genieten van de "Which way to Kilimanjaro Salsa Big Band" onder leiding van G.J. Binkhorst. Een aanrader !!
En op de allerlaatste avond (4 januari 2003) was er het Quartet met Benjamin Herman en Joost van Schaik. Hoewel er ook een feestje was dat voor overdadige achtergrondruis zorgde, weerhield dat Benjamin en Joost niet om met name in de tweede set behoorlijk los te gaan. Er leek welhaast meer dan een overdadige ADSL verbinding te bestaan die van twee muzikanten één maakte. Een beetje een soort mind-merge als in Star-Trek, maar dan op het podium in de muziek. Fabelachtig mooi.
En op de allerlaatste avond (4 januari 2003) was er het Quartet met Benjamin Herman en Joost van Schaik. Hoewel er ook een feestje was dat voor overdadige achtergrondruis zorgde, weerhield dat Benjamin en Joost niet om met name in de tweede set behoorlijk los te gaan. Er leek welhaast meer dan een overdadige ADSL verbinding te bestaan die van twee muzikanten één maakte. Een beetje een soort mind-merge als in Star-Trek, maar dan op het podium in de muziek. Fabelachtig mooi.
We beginnen .... !
Alhier de eerste posting door Jazzjunk op Nederjazz: Nederlands beste jazzlog.
Arrogant? Ja.
Kritisch? Ook.
Betrokken? Enorm.
Normatief? Dat ligt eraan.
Onder één en dezelfde naam verschijnen hier jazztips, -recensies en -hints van verschillende auteurs. Wat hen bindt is: mooie muziek, goede intenties, zelf actief instrumentalist en een voorkeur voor jazzvibes recht uit het hart, door het instrument heen, naar de luisteraar.
U begrijpt het wel. Laten we beginnen.
Arrogant? Ja.
Kritisch? Ook.
Betrokken? Enorm.
Normatief? Dat ligt eraan.
Onder één en dezelfde naam verschijnen hier jazztips, -recensies en -hints van verschillende auteurs. Wat hen bindt is: mooie muziek, goede intenties, zelf actief instrumentalist en een voorkeur voor jazzvibes recht uit het hart, door het instrument heen, naar de luisteraar.
U begrijpt het wel. Laten we beginnen.
Abonneren op:
Posts (Atom)