Gisteravond zaten de jazzjunks in de Duif, bij een voorstelling van Karin Bloemen en Cor Bakker. Alleen al de combinatie van die twee namen was genoeg om, ruim een half jaar geleden, te besluiten ernaar toe te gaan. Wisten wij veel dat we de hele avond mooie liedteksten van Coot van Doesburgh mochten zingen....
Wat maakte deze avond nou zo prachtig?
Tja, teveel om op te noemen eigenlijk. Zo is Karin Bloemen een loslippige flapuit met een fenomenale stembeheersing en mimiek. Ze nam de zaal in hoog tempo met een hoop humor mee langs heel bekende liedjes, zoals de herkenningstune van het Songfestival, Fideste Adelis (bekend als: komt allen tesamen) en Waarheen.. Waarvoor (bekend van Mieke Telkamp). En wij als publiek hadden allemaal het boekje LICHT gekregen zodat we mee konden zingen.
Aan de piano zat niemand minder dan Cor Bakker. Uit eerdere optredens konden we al vermoeden dat hij op de hem zo bekende muzikale manier zou begeleiden en ook nu was dit zo. Alleen stel je nu even voor: niet alleen een diva als Bloemen begeleiden, maar ook zo duidelijk spelen dat een hele zaal alle modulaties als van nature goed zingt. Welaan, laat dat maar aan de maestro over: hij speelde supergeconcentreerd en attent.
En, wat ook zo bijzonder is: bij elk lied werd door Cor Bakker direkt de sfeer en cadans neergezet die erbij pastte. En zo vlogen we van een heel mooie uitbundige bluesy gospelsound naar breekbare sneeuwvlokken. En eerlijk gezegd, soms vond ik het niet fijn dat al die mensen zo erdoorheen zongen, want Cor legde ook erg mooie changes onder stille nacht, heilige nacht neer. Dat deed me ergens denken aan flarden dominantwisseling uit Goodbye Pork Pie Hat. Kortom: heel solide, heel gevoelvol en permanent in touch met het publiek en Karin Bloemen.
Over de liedteksten ga ik verder kort zijn. Het is een bijzondere prestatie om oude liedteksten, versleten dingetjes, nieuw leven in te blazen. Tom Mikkers zag/hoorde het helemaal voor zich. En Coot van Doesburgh slaagde in prachtige hertalingen, zonder overmatig sentimenteel te worden. En ook met wat mooie humorvolle knipogen erin. En het bijzondere is dat je dat ook echt goed ervaart als je de liedjes zelf gaat zingen. Waarbij het helpt dat we in Nederland zo'n grote zangcultuur hebben. Zit je gewoon lekker met zijn allen te zingen.
Tenslotte de kers op de taart. Die werd gevormd door de regie en de techniek. In de serie liedjes was een mooie (verhaal-)lijn aangebracht, die door het licht en de enscenering een lopend geheel werd. Tja, als alles zo ontzettend mee zit, dan kun je niet anders dan heel content huiswaarts gaan. En dat deden we.
dinsdag, oktober 04, 2011
zaterdag, augustus 20, 2011
Voorproefjes XLJazz 2011 met Martin Fondse en Ramon Valle smaken naar meer...
De afgelopen week vertoefde ik op Buitenkunst om eens helemaal los te gaan op mooie stukken filmmuziek. En dat werd een heel mooie week, om alle redenen die ertoe doen. Eén van de mooie dingen was dat we ook konden genieten van de voorbereidingen voor het nieuwe XLJazz project 2011, wederom met Martin Fondse.
En zo kon ik genieten van een paar pre-concert-voorstellingen waar voor mij 2 nummers eruit sprongen: hellegrot: in zijn totaal een mooie compositie met sleutelrol voor een ultiem swingende ritme-sectie. En Levitando, een prachtig stuk van Ramon Valle, ook uitgevoerd met een heel bijzondere aandacht en energie.
In triovorm kunt u hieronder alvast naar het stuk luisteren, maar ik verzeker u dat de versie van Fondse met de XLJazz groep, die qua bezetting een symphonie-orkest en big band in één combineert, u minstens even veel plezier gaat doen. Dus spoed u naar de BIM-huis website om gauw uw plekje in de zaal te reserveren.
En zo kon ik genieten van een paar pre-concert-voorstellingen waar voor mij 2 nummers eruit sprongen: hellegrot: in zijn totaal een mooie compositie met sleutelrol voor een ultiem swingende ritme-sectie. En Levitando, een prachtig stuk van Ramon Valle, ook uitgevoerd met een heel bijzondere aandacht en energie.
In triovorm kunt u hieronder alvast naar het stuk luisteren, maar ik verzeker u dat de versie van Fondse met de XLJazz groep, die qua bezetting een symphonie-orkest en big band in één combineert, u minstens even veel plezier gaat doen. Dus spoed u naar de BIM-huis website om gauw uw plekje in de zaal te reserveren.
maandag, juli 11, 2011
North Sea Jazz 2011: Ruben Hein en Natalie Cole..
Dit jaar zat, door diverse andere heuglijke feestelijkheden in het weekend, een bezoekje aan het North Sea Jazz er voor mij niet in. Maar door een mooi toeval wist ik bij Radio6 toch kaarten te scoren (prijsvraag!) voor het concert aan de vooravond van het NSJ. En zo kon ik op donderdagavond luisteren en kijken naar Ruben Hein en daarna Natalie Cole. Beiden artiesten die ik tot dan toe een beetje op afstand kende en waar ik heel benieuwd naar was.
Eerst maar even Ruben Hein:
Wat mij op de donderdagavond opviel was dat de zaal een beetje mat was maar Ruben Hein zich er welbespraakt doorheensloeg. Hij heeft een mooie stem, het zijn soepele nummers, doordacht gearrangeerd. Het risico op teveel voorspelbaarheid in de liedjes werd weggenomen door Stefan Kruger op drums (ook Zuco103). Als je dan zo'n concert op je af laat komen dan merk je op een gegeven moment... hé, drums met groove én diepgang, variatie enzovoorts. Een mooie ervaring. Ofwel: moeilijke zaal, maar mooi concert door Ruben Hein.
En vervolgens Natalie Cole. Juist door dat zoetsappige gemixte 'onvergetelijke' duet met haar vader had ik nooit echt goed de moeite genomen om te luisteren. Terwijl ze toch ook de hit 'This will be' op haar naam heeft staan. Alle reden om eens onbevangen te gaan luisteren.
En zo werd ik aangenaam verrast. De band rond Natalie Cole was fenomenaal gedrild, stond onder strakke muzikale leiding en speelde, zo te zien, grotendeels uitgearrangeerde partijen. Tot en met een aparte keyboard speler toe die full time de violen speelde (en trompetten toen Cole de hit: This will be ging doen). Nou had dat met die violen niet per sé gehoeven van mij, maar het past wel in het complete, Amerikaanse geluidsbeeld en show.
Natalie zelf verraste me doordat ze een heel goede zangeres bleek te zijn, met een heel erg strakke timing en mooie muzikaliteit. Wat mij daarbij over de streep trok was de manier waarop ze Route 66 zong. Is best een tricky liedje, zeker als je op tempo langs al die steden moet. De vrijheid en ritmiek waarin Cole zich door dat nummer bewoog maakte indruk. Ik had dat eerlijk gezegd niet verwacht.
Daarnaast neemt ze een boeiende theaterpersoonlijkheid mee. Ze brengt het verhaal van het lied ook echt naar de zaal toe en dat leverde verschillende mooie momenten op. Eén ervan vond ik terug op Internet: een intieme versie van Fever.
Al met al een prachtig concert dus. Hulde voor Hein, Cole en natuurlijk Radio6 die ons met de vrijkaarten toch nog een stukje van het North Sea Jazz liet proeven.
Eerst maar even Ruben Hein:
Wat mij op de donderdagavond opviel was dat de zaal een beetje mat was maar Ruben Hein zich er welbespraakt doorheensloeg. Hij heeft een mooie stem, het zijn soepele nummers, doordacht gearrangeerd. Het risico op teveel voorspelbaarheid in de liedjes werd weggenomen door Stefan Kruger op drums (ook Zuco103). Als je dan zo'n concert op je af laat komen dan merk je op een gegeven moment... hé, drums met groove én diepgang, variatie enzovoorts. Een mooie ervaring. Ofwel: moeilijke zaal, maar mooi concert door Ruben Hein.
En vervolgens Natalie Cole. Juist door dat zoetsappige gemixte 'onvergetelijke' duet met haar vader had ik nooit echt goed de moeite genomen om te luisteren. Terwijl ze toch ook de hit 'This will be' op haar naam heeft staan. Alle reden om eens onbevangen te gaan luisteren.
En zo werd ik aangenaam verrast. De band rond Natalie Cole was fenomenaal gedrild, stond onder strakke muzikale leiding en speelde, zo te zien, grotendeels uitgearrangeerde partijen. Tot en met een aparte keyboard speler toe die full time de violen speelde (en trompetten toen Cole de hit: This will be ging doen). Nou had dat met die violen niet per sé gehoeven van mij, maar het past wel in het complete, Amerikaanse geluidsbeeld en show.
Natalie zelf verraste me doordat ze een heel goede zangeres bleek te zijn, met een heel erg strakke timing en mooie muzikaliteit. Wat mij daarbij over de streep trok was de manier waarop ze Route 66 zong. Is best een tricky liedje, zeker als je op tempo langs al die steden moet. De vrijheid en ritmiek waarin Cole zich door dat nummer bewoog maakte indruk. Ik had dat eerlijk gezegd niet verwacht.
Daarnaast neemt ze een boeiende theaterpersoonlijkheid mee. Ze brengt het verhaal van het lied ook echt naar de zaal toe en dat leverde verschillende mooie momenten op. Eén ervan vond ik terug op Internet: een intieme versie van Fever.
Al met al een prachtig concert dus. Hulde voor Hein, Cole en natuurlijk Radio6 die ons met de vrijkaarten toch nog een stukje van het North Sea Jazz liet proeven.
vrijdag, juni 17, 2011
Kenny Colombo Combo in B9 - onder de brug... samenspel in optima forma !
Via de agenda en e-mail nieuwsbrief van Brug9, bereikte mij het bericht dat gisteravond het Kenny Colombo Combo in B9 zou spelen. Dat is de werfkelder onder café ter Kuile (bij het Multatuli beeld). Zo af en toe wordt die kelder voor live-concerten gebruikt en zo ook deze keer. Dus daar moesten we even een bezoekje brengen.
We kwamen wat tegen de late kant en hoorde drie nummertjes: één original, Confirmation en What's New. En die werden gespeeld door: Thomas Winter Andersen op bas, Jamie Peet op drums, sir Timothy Second von Banchet (beetje Monthy-Pyton achtige naam, maar dit terzijde) op piano/toetsen en op sax: Olaf Zwetsloot.
Het publiek was deels deels jazz-liefhebbers (in de minderheid, zo te zien) en deels toeristen, Brug-9 aanhangers, het was niet altijd even duidelijk. Maar de lokatie was sfeervol en de muzikanten speelden op een mini-podiumpje met gordijnen eromheen om te voorkomen dat de muziek eindeloos door de werfkelder galmt. Een werfkelder waarin ooit even het geld van de stad Amsterdam heeft gelegen. En die ook ooit gediend heeft als gevangenis. Maar wederom, dit terzijde.
Het spel van Kenny Colombo Combo was erg mooi. Al snel werd duidelijk dat de drummer actief en prikkelend meespeelde en reageerde, maar eigenlijk iedereen in de band enorm de oren open had. En het is gewoon ontzettend fijn en leuk om dan mooie liedjes te horen en allerlei muzikale ideëen daarin. De hechtheid en het samenspel/reageren sprongen er echt uit en dat was alweer lang geleden dat we dat zo mooi hoorden. En dat moet ik hier echt even kwijt.
Hulde aan B9 en hulde aan Kenny Colombo Combo !
We kwamen wat tegen de late kant en hoorde drie nummertjes: één original, Confirmation en What's New. En die werden gespeeld door: Thomas Winter Andersen op bas, Jamie Peet op drums, sir Timothy Second von Banchet (beetje Monthy-Pyton achtige naam, maar dit terzijde) op piano/toetsen en op sax: Olaf Zwetsloot.
Het publiek was deels deels jazz-liefhebbers (in de minderheid, zo te zien) en deels toeristen, Brug-9 aanhangers, het was niet altijd even duidelijk. Maar de lokatie was sfeervol en de muzikanten speelden op een mini-podiumpje met gordijnen eromheen om te voorkomen dat de muziek eindeloos door de werfkelder galmt. Een werfkelder waarin ooit even het geld van de stad Amsterdam heeft gelegen. En die ook ooit gediend heeft als gevangenis. Maar wederom, dit terzijde.
Het spel van Kenny Colombo Combo was erg mooi. Al snel werd duidelijk dat de drummer actief en prikkelend meespeelde en reageerde, maar eigenlijk iedereen in de band enorm de oren open had. En het is gewoon ontzettend fijn en leuk om dan mooie liedjes te horen en allerlei muzikale ideëen daarin. De hechtheid en het samenspel/reageren sprongen er echt uit en dat was alweer lang geleden dat we dat zo mooi hoorden. En dat moet ik hier echt even kwijt.
Hulde aan B9 en hulde aan Kenny Colombo Combo !
donderdag, juni 09, 2011
Kraak en Smaak hustlen met retro-synths een hele bak energie bij elkaar !
Deze week kreeg ik de CD Electric Hustle van Kraak en Smaak kado. Want vorige week had ik in de luisterpaal bij Radio6 al zo zitten genieten van hun muziek dat mevrouw Jazzjunk wel wist waar ze mij een plezier mee kon doen.... afijn, zo zit ik vandaag lekker te luisteren naar hun CD. En ik vind het een heel lekkere plaat, super dansmuziek, mooie vibes/licks, riffs en mooie retro synthesizer sounds.
Zojuzo valt me de laatste tijd op dat allerlei groepen terug gaan naar de oude synth-geluidjes, meer vettig. Of het oude geluid maar dan door een moderne golfmodulator getweakt, of hoe die dingen dan ook heten mogen. En ik ben daar toch wel heel erg gevoelig voor: mijn allereerste fascinatie op dit gebied was Supertramp, de keyboardsolo waarmee Bloody Well Right begint. Maar dit terzijde.
Hoe zit hun mooie plaatje Electric Hustle in elkaar? Welaan ze beginnen met een Call up to heaven (luister hierboven) dat op de een of andere manier mij aan oude tv-series doet denken, maar ondertussen moderne klanken houdt en aan het eind nog een mooi solotje synthesizer, gevolgd door wat lickjes op piano, violen, hammondje erbij. En voila, daar heb je een pracht van een binnenkomer te pakken.
Waarna ze met Lets go back, mij met mooie ouderwetse synth-geluidjes, eigenlijk uitnodigen om snel de auto te pakken en lekker hard te gaan rijden op de snelweg. En een goed gekozen schuiven van Fismineur naar D in de piano bouwt dan een ongecompliceerde mooie groove. Die me naar het derde nummer Dynamite brengt. Wat iets minder mijn persoonlijke smaak is, maar toch wel erg mooi gemaakt. Met een soort pacman-soundjes erin verwerkt.
Dan liever het nummer hold back love. Begint mooi met glijdende synthesizers, drummetje, stem en dan komen geleidelijk de electrische toeters en bellen uit de kast. De electric hustle wordt even aangezet en hoppa, daar gaat het nummer van start. Een sterke lijn wordt mooi opgebouwd. En die synth-lijntjes komen er allemaal lekker bij. Ongecompliceerd grooven geblazen. Waarna het nummer built for love in zelfde toonsoort doorgaat. Met een heel mooi hynotiserende swing erin. Echo-tjes erbij. Ook weer mooie snelweg en dansmuziek.
Forgert about you, het zesde nummer, is ook weer mooi neergezet. Gewoon solide vakwerk zoals Kraak en Smaak de nummers opbouwt en speelt met alle mogelijkheden van techniek en stem. Wat opvalt is dat de zang in de nummers ook mooi past, niet alleen qua effect of zo, maar ook kwa intentie. Het wil nog wel eens gebeuren dat je wat obligate technisch perfecte stemmen hoort, maar dat is hier wel anders. Daarom even de namen van de zangers/zangeressen op een rijtje: Lex Empress, Romanthony, Sebastian, Anna Sophie Angnoe, Lee Fields, John Turrel en (jawel:) Janne Schra.
Ik geloof dat 7-Never too late het eerste nummer was waarmee ik bij deze plaat van kraak en smaak belandde. Ik weet dat ik bij het internetten geboeid te luisteren zat naar een mooi intro-tje dat zich ontwikkelde en dat ik opeens Janne Schra hoorde. Hé, dacht ik, wat gebeurt hier. Het nummer is echt een prachtige combinatie van het eigen geluid van de heren van Kraak & Smaak als van Schradinova.
Fairy falling begint met een mooie symbolische lick/fall, waarna een groove op gang komt die me even doet denken aan Malcolm Mclaren's DeepInVogue (even opgezocht.. blijkt zelfde klank/akkoord). Verder mooie vette klanken, goed geplaatste koebellen erdoorheen. En boeiende tekst en daarbij passende uittro.
Wasted with a smile pakt met een mooi ritmisch begin een sfeer die me zomaar in lounge-sferen op het strand op zondag met mooi weer doet belanden. Waarna my synths are a bomb voorbijkomt als ode aan de synthesizer. Strakke beat, een soort leslie-vibe en telkens weer op het goede moment een variatie, toevoeging of juist het teruggaan naar kleinere setting/klanken. En wat ik ook mooi vind is het spaarzaam en smaakvol gebruik van de pookjes (om de klank te laten glijden).
Het lied the storm, begint met een sfeer die doet denken aan de klanken van filmmuziek Diva. En ach, het begint eentonig te worden, is ook weer een mooi nummer. Honing voor je oren, zeker als je lekker in een goede bui bent. Positieve vibes. Die de luisteraar dan brengen naar het laatste nummer: Turrels Lament. Wat meer ingetogen en langzaam maar dat kan ook niet anders bij een klaagzang. Een mooie afsluiter van een plaat die zijn naam eer aandoet.
UPDATE: Ben je helemaal enthousiast geworden... belister dan ook het uitgebreide interview dat de heren hebben gegeven op Faceculture en dat hier te vinden is.
Zojuzo valt me de laatste tijd op dat allerlei groepen terug gaan naar de oude synth-geluidjes, meer vettig. Of het oude geluid maar dan door een moderne golfmodulator getweakt, of hoe die dingen dan ook heten mogen. En ik ben daar toch wel heel erg gevoelig voor: mijn allereerste fascinatie op dit gebied was Supertramp, de keyboardsolo waarmee Bloody Well Right begint. Maar dit terzijde.
Hoe zit hun mooie plaatje Electric Hustle in elkaar? Welaan ze beginnen met een Call up to heaven (luister hierboven) dat op de een of andere manier mij aan oude tv-series doet denken, maar ondertussen moderne klanken houdt en aan het eind nog een mooi solotje synthesizer, gevolgd door wat lickjes op piano, violen, hammondje erbij. En voila, daar heb je een pracht van een binnenkomer te pakken.
Waarna ze met Lets go back, mij met mooie ouderwetse synth-geluidjes, eigenlijk uitnodigen om snel de auto te pakken en lekker hard te gaan rijden op de snelweg. En een goed gekozen schuiven van Fismineur naar D in de piano bouwt dan een ongecompliceerde mooie groove. Die me naar het derde nummer Dynamite brengt. Wat iets minder mijn persoonlijke smaak is, maar toch wel erg mooi gemaakt. Met een soort pacman-soundjes erin verwerkt.
Dan liever het nummer hold back love. Begint mooi met glijdende synthesizers, drummetje, stem en dan komen geleidelijk de electrische toeters en bellen uit de kast. De electric hustle wordt even aangezet en hoppa, daar gaat het nummer van start. Een sterke lijn wordt mooi opgebouwd. En die synth-lijntjes komen er allemaal lekker bij. Ongecompliceerd grooven geblazen. Waarna het nummer built for love in zelfde toonsoort doorgaat. Met een heel mooi hynotiserende swing erin. Echo-tjes erbij. Ook weer mooie snelweg en dansmuziek.
Forgert about you, het zesde nummer, is ook weer mooi neergezet. Gewoon solide vakwerk zoals Kraak en Smaak de nummers opbouwt en speelt met alle mogelijkheden van techniek en stem. Wat opvalt is dat de zang in de nummers ook mooi past, niet alleen qua effect of zo, maar ook kwa intentie. Het wil nog wel eens gebeuren dat je wat obligate technisch perfecte stemmen hoort, maar dat is hier wel anders. Daarom even de namen van de zangers/zangeressen op een rijtje: Lex Empress, Romanthony, Sebastian, Anna Sophie Angnoe, Lee Fields, John Turrel en (jawel:) Janne Schra.
Ik geloof dat 7-Never too late het eerste nummer was waarmee ik bij deze plaat van kraak en smaak belandde. Ik weet dat ik bij het internetten geboeid te luisteren zat naar een mooi intro-tje dat zich ontwikkelde en dat ik opeens Janne Schra hoorde. Hé, dacht ik, wat gebeurt hier. Het nummer is echt een prachtige combinatie van het eigen geluid van de heren van Kraak & Smaak als van Schradinova.
Fairy falling begint met een mooie symbolische lick/fall, waarna een groove op gang komt die me even doet denken aan Malcolm Mclaren's DeepInVogue (even opgezocht.. blijkt zelfde klank/akkoord). Verder mooie vette klanken, goed geplaatste koebellen erdoorheen. En boeiende tekst en daarbij passende uittro.
Wasted with a smile pakt met een mooi ritmisch begin een sfeer die me zomaar in lounge-sferen op het strand op zondag met mooi weer doet belanden. Waarna my synths are a bomb voorbijkomt als ode aan de synthesizer. Strakke beat, een soort leslie-vibe en telkens weer op het goede moment een variatie, toevoeging of juist het teruggaan naar kleinere setting/klanken. En wat ik ook mooi vind is het spaarzaam en smaakvol gebruik van de pookjes (om de klank te laten glijden).
Het lied the storm, begint met een sfeer die doet denken aan de klanken van filmmuziek Diva. En ach, het begint eentonig te worden, is ook weer een mooi nummer. Honing voor je oren, zeker als je lekker in een goede bui bent. Positieve vibes. Die de luisteraar dan brengen naar het laatste nummer: Turrels Lament. Wat meer ingetogen en langzaam maar dat kan ook niet anders bij een klaagzang. Een mooie afsluiter van een plaat die zijn naam eer aandoet.
UPDATE: Ben je helemaal enthousiast geworden... belister dan ook het uitgebreide interview dat de heren hebben gegeven op Faceculture en dat hier te vinden is.
zondag, juni 05, 2011
Combattimento Consort Amsterdam swingt het dak eraf in Leiden...
Onder het motto: alles dat swingt, mogen we jazz noemen, had ik gisteravond het genoegen in Leiden naar Bach, de meester der meesters te mogen gaan luisteren. Het Combattimento Consort speelde een programma: Bach in reconstructie. In een prachtige en sfeervolle stadsgehoorzaal in Leiden konden we luisteren naar twee suites van Bach (BWV 1067, BWV 1069), de beeldende cantate: Geist und Seele sind verwirret (BWV 35) en twee arias: Getrost (BWV 133) en Vergnügte Ruh (BWV 170). Gespeeld door Combattimento en gezongen door Nathalie Stutzmann (contra-alt).
Het was in één woord: prachtig. Het speelplezier spatte van het podium en nu ik dit jaar zelf nog weer eens de Mathheus Passion intensief heb gezongen en meegemaakt, was het mooi om de kenmerken van Bach te herkennen in deze stukken. En te genieten van de uiteenlopende swing en feel die Bach in deze stukken heeft genoteerd. En die door Combattimento letterlijk en figuurlijk adem werd ingeblazen. Het was alweer langer geleden dat ik een klassieke ensemble heb gezien waar (vrijwel) alle spelers staand hun muziek uitvoeren. Het hele lichaam doet mee met blazen/strijken en werkt aan de interpretatie en dat maakte dat de muziek prachtig stroomde (overtuig uzelf van dit effect aan de hand van youtube).
De stukken zelf waren bijzondere reconstructies van originele muziek. Suite vier was origineel zonder pauken/trompetten, dus die werden weggestreept en wat resteerde was bijzonder. Het orgel kreeg een bijzondere solitische plek en ook de fagot had een virtuose begeleidingslijn die indrukwekkend werd gespeeld: de stukken werden eigenlijk allemaal in een vrij pittig tempo gespeeld, dus het was aanpoten geblazen. En mij schoot toch ook direkt het beeld te binnen van Bach op lokatie met zijn Collegium Musicum in Leipzig, als een Duke Ellington met zijn big band. Daar had ik graag bij willen zijn.
Suite 2 is vooral bekend van de afsluitende badinerie, die met fluit wordt gespeeld (voorbeeldje youtube). En als een soort mile-stone voor fluitisten geldt. In de reconstructie in Leiden werd dit thema door strijkers gespeeld. En was het bijzonder om de opbouw in de hele suite naar dit eind toe te horen.
In de aria's en cantates was het verder genieten van de muzikaliteit van het ensemble, samen met zangeres Stutzmann. Wat er voor mij uit sprong, voor de pauze was een mooie lyrische Aria: Vergnügte Ruh. Prachtig ingetogen stemming en mooie muzikale lijnen. Dat bracht me eigenlijk in een stemming die past na het slotkoor van de Mattheus. En na de pauze was er de Aria Getrost, die een uniek samenspel opleverde van de houtblazers en Stutzmann. Prachtig dansbare cadans, mooi frivool en versierd, een soort vloeibare vreugde. Zoals gezegd, heel bijzonder.
Ach, en als ik u dan ook nog kan vertellen dat ik bij bijzondere uitzondering achter de schermen een mooi deuntje op de prachtige Steinway van de stadsgehoorzaal mocht spelen, dan begrijpt u wel dat ik gisteravond een zeer bijzondere avond hebt gehad.
Het was in één woord: prachtig. Het speelplezier spatte van het podium en nu ik dit jaar zelf nog weer eens de Mathheus Passion intensief heb gezongen en meegemaakt, was het mooi om de kenmerken van Bach te herkennen in deze stukken. En te genieten van de uiteenlopende swing en feel die Bach in deze stukken heeft genoteerd. En die door Combattimento letterlijk en figuurlijk adem werd ingeblazen. Het was alweer langer geleden dat ik een klassieke ensemble heb gezien waar (vrijwel) alle spelers staand hun muziek uitvoeren. Het hele lichaam doet mee met blazen/strijken en werkt aan de interpretatie en dat maakte dat de muziek prachtig stroomde (overtuig uzelf van dit effect aan de hand van youtube).
De stukken zelf waren bijzondere reconstructies van originele muziek. Suite vier was origineel zonder pauken/trompetten, dus die werden weggestreept en wat resteerde was bijzonder. Het orgel kreeg een bijzondere solitische plek en ook de fagot had een virtuose begeleidingslijn die indrukwekkend werd gespeeld: de stukken werden eigenlijk allemaal in een vrij pittig tempo gespeeld, dus het was aanpoten geblazen. En mij schoot toch ook direkt het beeld te binnen van Bach op lokatie met zijn Collegium Musicum in Leipzig, als een Duke Ellington met zijn big band. Daar had ik graag bij willen zijn.
Suite 2 is vooral bekend van de afsluitende badinerie, die met fluit wordt gespeeld (voorbeeldje youtube). En als een soort mile-stone voor fluitisten geldt. In de reconstructie in Leiden werd dit thema door strijkers gespeeld. En was het bijzonder om de opbouw in de hele suite naar dit eind toe te horen.
In de aria's en cantates was het verder genieten van de muzikaliteit van het ensemble, samen met zangeres Stutzmann. Wat er voor mij uit sprong, voor de pauze was een mooie lyrische Aria: Vergnügte Ruh. Prachtig ingetogen stemming en mooie muzikale lijnen. Dat bracht me eigenlijk in een stemming die past na het slotkoor van de Mattheus. En na de pauze was er de Aria Getrost, die een uniek samenspel opleverde van de houtblazers en Stutzmann. Prachtig dansbare cadans, mooi frivool en versierd, een soort vloeibare vreugde. Zoals gezegd, heel bijzonder.
Ach, en als ik u dan ook nog kan vertellen dat ik bij bijzondere uitzondering achter de schermen een mooi deuntje op de prachtige Steinway van de stadsgehoorzaal mocht spelen, dan begrijpt u wel dat ik gisteravond een zeer bijzondere avond hebt gehad.
maandag, mei 30, 2011
Documentaire over Monk.... !!
Ik zag op Donna's elements of jazz een verwijzing naar een documentaire van Monk. Ik moet hem nog gaan kijken; hij schijnt echt heel mooi te zijn. En dus voor de liefhebbers hieronder ook even de directe link naar de youtube.
Upate... het is heel mooi, Clint Eastwoord, de jazzfan heeft geld gestoken in het verwerken en herschikken van de resterende 14 uur film die in Duitsland bestond (ze hadden Monk een jaar gevolgd en een korte docu gemaakt, daarna nooit meer die films gebruikt). Op sommige momenten zit je echt naast Monk aan de piano.
Upate... het is heel mooi, Clint Eastwoord, de jazzfan heeft geld gestoken in het verwerken en herschikken van de resterende 14 uur film die in Duitsland bestond (ze hadden Monk een jaar gevolgd en een korte docu gemaakt, daarna nooit meer die films gebruikt). Op sommige momenten zit je echt naast Monk aan de piano.
donderdag, mei 05, 2011
Mike en Thomas: Pokerface - programma over geschiedenis van toetsenmuziek
Zeer de moeite waard: Mike en Thomas (met Metropole-orkest) voor een groep van zo te horen veel schoolkinderen en weinig begeleiders... zo kun je muziek ook mooi naar de mens brengen !
donderdag, april 28, 2011
Mooi youtube kanaal: Under your skin
Via een vriendschapsverzoek Youtube liep ik tegen het kanaal van under your skin aan. En dat bevat veel leuke interviews, onder andere met Ahmed Jamal. Ik ben nu lekker aan het browsen/neuzen en kan u ook aanraden om dat te doen. Hieronder een stukje uit het interview met Ahmad Jamal, die zegt: ik heb niet voor muziek gekozen, het is eigenlijk andersom. Al met al een heel leuk interview/gesprek en aan te raden kanaaltje.
woensdag, april 20, 2011
Zomers mooi: Trinta van Sensuàl
Ach, ik ben al best een lange tijd (sinds vorig najaar) aan het genieten van de liedjes van Sensuàl. En er nog niet toe gekomen om een klein berichtje eraan te wijden. Maar nu is het hoogste tijd heb ik besloten, vooral ook omdat het van deze mooie zomerse dagen zijn. En de muziek van hun album Trinta, uitgekomen in november vorig jaar, past daar gewoon heel erg goed bij.
Het album Trinta heeft een opmerkelijke combinatie van enthousiasme, zomersheid en mooie rust en vredige klanken. En dat is dan als je vooral het muzikale op je in laat werken. Mijn portugees is namelijk niet zo vreselijk goed. Maar ja, toen kwamen in februari ook de teksten online en kon ik, met hulp van Google, me een beter beeld vormen bij de warmte van het lied tabuleiro verde. Het leek mij te gaan over ons mooie land, dat vanuit de lucht eruit kan zien als een mosaiek groene vierkantjes (en voor zover dat een te poetische interpretatie is, hou ik het daar toch bij). En nog zo'n mooi nummer: Borboleta. Over transformatie, zowel de letterlijke van rups naar vlinder als de persoonlijke. Met bijpassende modulatie aan het einde, als muzikale transformatie. En dan Samba da Cama, opgewekt, levendig over de liefde.
Stuk voor stuk zijn de verschillende liedjes heel mooi, ze zijn zorgvuldig gemaakt, opgenomen en die kwaliteits-aandacht hoor je het hele album door. Met een mooie onderliggende thematiek van de dolende dertiger(s), die -zover ik kan beoordelen- muzikaal gezien helemaal niet de weg kwijt zijn, maar er juist in slagen dat gevoel met knipoog te verwoorden. En zoals ik al zei, Trinta past met zijn warme aandacht, speelplezier en mooie liedjes echt heel goed bij de lente en zomer.
Afijn, heerlijk om nu van te genieten, en als u dat ook wilt, raad ik u aan om zelf zo eens te gaan luisteren of te kijken op youtube of in levende lijve natuurlijk.
Het album Trinta heeft een opmerkelijke combinatie van enthousiasme, zomersheid en mooie rust en vredige klanken. En dat is dan als je vooral het muzikale op je in laat werken. Mijn portugees is namelijk niet zo vreselijk goed. Maar ja, toen kwamen in februari ook de teksten online en kon ik, met hulp van Google, me een beter beeld vormen bij de warmte van het lied tabuleiro verde. Het leek mij te gaan over ons mooie land, dat vanuit de lucht eruit kan zien als een mosaiek groene vierkantjes (en voor zover dat een te poetische interpretatie is, hou ik het daar toch bij). En nog zo'n mooi nummer: Borboleta. Over transformatie, zowel de letterlijke van rups naar vlinder als de persoonlijke. Met bijpassende modulatie aan het einde, als muzikale transformatie. En dan Samba da Cama, opgewekt, levendig over de liefde.
Stuk voor stuk zijn de verschillende liedjes heel mooi, ze zijn zorgvuldig gemaakt, opgenomen en die kwaliteits-aandacht hoor je het hele album door. Met een mooie onderliggende thematiek van de dolende dertiger(s), die -zover ik kan beoordelen- muzikaal gezien helemaal niet de weg kwijt zijn, maar er juist in slagen dat gevoel met knipoog te verwoorden. En zoals ik al zei, Trinta past met zijn warme aandacht, speelplezier en mooie liedjes echt heel goed bij de lente en zomer.
Afijn, heerlijk om nu van te genieten, en als u dat ook wilt, raad ik u aan om zelf zo eens te gaan luisteren of te kijken op youtube of in levende lijve natuurlijk.
dinsdag, april 12, 2011
Route 66 of (in het Nederlands: de A-4)
Alweer een tijdje geleden liep ik vast op de A-4 tussen Amsterdam en Rotterdam. En hoe het daarna precies liep weet ik ook niet meer, maar zo tijdens een heel genoeglijke zaterdag, met borrel, eten en fijn gezelschap ontstond zo in een vloek en een zucht een Nederlandse vertaling van Route 66. En omwille van het algemeen nut, belang, plezier en vertier, plaats ik die hier.
Als jij denkt, ik rij weg van hier
Neem de snelweg, met mijn doel, in 't vizier
Geem gemier, veel plezier, op de A-vier
Van de mast, naar de dam, maar in een draf
Want de weg is nog niet helemaal af.
Veel gemier, geen plezier, op de A-vier
Hij start bij Schipluiden, dan langs IJpenburg
En Zoeterwoude-dorp is ook echt heel keurig
Je ziet Hoogmade, en Roel-of-Arends-Veen
Vredenburg, Zuid Holland, dan door Noord-Holland
Schiphol, Sloten, Nieuw Haagseweg...
Rijdt jij elke dag deze trip
In de file, bovenaan, met een stip.
Geen plezier, veel gemier, op-de-A-vier !
PS.. ik ga hier misschien nog verder op schaven de komende tijd.
Als jij denkt, ik rij weg van hier
Neem de snelweg, met mijn doel, in 't vizier
Geem gemier, veel plezier, op de A-vier
Van de mast, naar de dam, maar in een draf
Want de weg is nog niet helemaal af.
Veel gemier, geen plezier, op de A-vier
Hij start bij Schipluiden, dan langs IJpenburg
En Zoeterwoude-dorp is ook echt heel keurig
Je ziet Hoogmade, en Roel-of-Arends-Veen
Vredenburg, Zuid Holland, dan door Noord-Holland
Schiphol, Sloten, Nieuw Haagseweg...
Rijdt jij elke dag deze trip
In de file, bovenaan, met een stip.
Geen plezier, veel gemier, op-de-A-vier !
PS.. ik ga hier misschien nog verder op schaven de komende tijd.
vrijdag, april 08, 2011
April 2011 begint met heel bijzondere halve finales van kleinkunstfestival Amsterdam !
Er zijn van die momenten waarop je weer eens extra weet waarom het zo fijn is om in Amsterdam te wonen. En dat is als het zonnetje schijnt en je langs de Amstel kunt wandelen bijvoorbeeld. Of als je gaat luisteren naar Ilja Reingoud met de Amstel Big Band in Bethaniënklooster (erg mooi concert, ziehier de youtube, dan kunt u zelf ook meegenieten). Maar dat is bijvoorbeeld ook als je audities en voorrondes van het kleinkunstfestival Amsterdam bezoekt. Je ziet/hoort een keur aan talenten. En wie korte filmportretjes van ze zoekt, zowel finalisten als overige kandidaten, klikt gewoon hier.
Gisteren en eergisteren zijn de halve finales in de Mary Dresselhuis-zaal van het Nieuwe de la Mar. En om met dat laatste te beginnen: Joop en zijn vrouw hebben er een geweldig complex van gemaakt. Ziet er heel erg mooi uit en het is heel fijn dat die theaterlokatie weer in gebruik kan worden genomen. Niet alleen door de kleinkunst mensen gisteren overigens: iets verder weg werd een hele zaal op Japanse drums getrakteerd. Maar goed, ik dwaal af. Terug naar de eerste halve finaleronde van gisteren.
De avond begon met Merel Moistra, die onze harten een vorige keer, in de kleine zaal bij Bellevue, had veroverd met een heel eigen, mooi en prachtig verhaal en krachtige korte liedjes (Drank, Drugs en Doodgaan). In de veel grotere zaal van de la Mar viel het op dat, hoewel Merel zichzelf was gebleven en onveranderde flair, eigenheid en positiviteit meenam, het publiek minder aansloeg en het veel langer duurde voor er een chemie met de zaal kwam. En dat vonden wij jammer, want ze zet met haar lied-jes en bijzondere afsluitende lied een heel persoonlijk en bijzonder mooi verhaal neer. Dat sprak de jazzjunks in elk geval heel erg aan.
Vervolgens kwam de Poolvogel voorbij. Vier jonge 'jongens' met enorme energie, expressie, muzikaliteit, humor en een strak in elkaar gestoken verhaal. Dat ons bracht van sociale dwang, via onzekerheid naar individualiteit met alle soorten denkbare intermezzo's tussendoor. Een geboorte-aangifte met Monthy-Python achtige vragenlijst, kaartjes kopen in de bioscoop, naar de dokter, een rode neus: allerlei herkenbare situaties kwamen voorbij en werden met natuurlijke allure en heel goede timing neergezet. Tot buikpijn van het lachen aan toe. Een heel mooi stukje werk.
Na de pauze kwam Gijs Geurtsen op. Met een bak papier, enorme mimiek en droge uitdrukkingskracht, aanvankelijk weinig tekst en allerlei liedjes. Zijn pianospel en zang deed me bij vlagen aan Bram Vermeulen denken. Daarnaast zette hij een vrij korte solo neer en eindigde één liedje op een bijzondere manier. Ik hoorde (en zag, zat vrij vooraan) mooie lijntjes verschijnen in zijn spel; creatief bedacht en ingevoegd voor de fijnproever. En zijn optreden was eigenlijk een heel bijzonder stukje relatie-thematiek (om maar niet alles op het web vooraf te verklappen). Mooi opgebouwd, met ruimte om de suggestie van de luisteraars het werk te laten doen. Ook een erg knap staaltje dus.
Vanavond de overige finalisten. Deel twee volgt dan hieronder.
UPDATE 01.00 uur: We zijn net terug van de tweede halve finale. Met allereerst: Cabaret in Quartet. Jeugdige groep, veel energie, mooie momenten en harmonie. Mooie straattaal persiflage en thematiek rond kiezen in deze informatierijke samenleving. Een ongepolijste diamant, overdrachtelijk gezien dan. Met een hele bus fans in de zaal, zoveel was wel duidelijk.
Vervolgens zagen we Louise Korthals, die al in de eerste voorronde veel indruk had gemaakt (en overigens een nog grotere schare fans in de zaal had zitten). Haar programma was ten opzichte van de 10 minuten toen nog mooier geworden: meer balans en, wat ook de jury nadien opmerkte, een erg goede pianist, Floris Verbeij. Wie prachtig en dienend wil leren spelen, mag bij hem op les. En wie wil genieten van pakkende teksten, lied, beleving en emotie, is bij Louise aan het juiste adres. De jazzjunks menen - deze twee avonden gezien hebbend - dat het wel heel raar moet lopen wil zij niet een bijzondere toekomst in de kleinkunst tegemoet gaan.
Tenslotte was de Belgische groep Hermitage als laatste groep aan de beurt. In een vrij lacherige en gewillige zaal (waardoor een eerste gedicht in geroezemoes niet helemaal goed aankwam/overkwam). Stap voor stap namen ze het publiek mee, ze stapten ook uit het frame om voor op het podium de intimiteit te zoeken, waarna ze weer terug gingen. In een rode draad over liefde, maar ook een tweestrijd tussen muziek/kunst willen maken voor jezelf, en dat tegelijk ook willen delen en bewierookt willen worden. De zaal pakte het refreintje 'Neem me mee' overigens na 1 keer voorzingen op: waar gebeurt dat nog tegenwoordig. Afijn: nog steeds prachtige liedjes, een heel wonderschoon gedicht in het midden, en we konden nu ook de eskimo live beluisteren. Mooi lied, mooie analogie erin.
Vervolgens was het wachten geblazen tot de jury haar oordeel velde. In oprecht en soms te pittige bewoordingen werden de groepen gekarakteriseerd. En besloot de jury om mee te nemen naar de finale: Louise Korthals, Poolvogel en Hermitage. En, als de jazzjunks zich niet vergissen, wordt de volgorde hierboven ook de einduitslag van dit jaar.
Helaas kunnen we er deze zaterdag bij de finale niet bij zijn, maar hoe het ook zij, het was een heel bijzondere ervaring al deze voorronde's en optredens bij te wonen. En als er dan nog eind van het jaar een finalistentoernee komt, zijn we gewoon weer van de partij !
[Laatste update... dd 11 april.. de voorspelde uitslag hierboven was de eind-uitslag. Louise Korthals won, Poolvogel werd 2e en Hermitage de publieksprijs.]
{Allerlaatste update... zie hieronder een impressie van de finaledag van amsterdams kleinskunstfestival, uitreiking enzovoorts.. met op 10.30m een mooi stukje uit het lied: troost me niet van Louise Korthals}:
Registratie Finale AKF 2011 nu online te bekijken: HumorTV
Gisteren en eergisteren zijn de halve finales in de Mary Dresselhuis-zaal van het Nieuwe de la Mar. En om met dat laatste te beginnen: Joop en zijn vrouw hebben er een geweldig complex van gemaakt. Ziet er heel erg mooi uit en het is heel fijn dat die theaterlokatie weer in gebruik kan worden genomen. Niet alleen door de kleinkunst mensen gisteren overigens: iets verder weg werd een hele zaal op Japanse drums getrakteerd. Maar goed, ik dwaal af. Terug naar de eerste halve finaleronde van gisteren.
De avond begon met Merel Moistra, die onze harten een vorige keer, in de kleine zaal bij Bellevue, had veroverd met een heel eigen, mooi en prachtig verhaal en krachtige korte liedjes (Drank, Drugs en Doodgaan). In de veel grotere zaal van de la Mar viel het op dat, hoewel Merel zichzelf was gebleven en onveranderde flair, eigenheid en positiviteit meenam, het publiek minder aansloeg en het veel langer duurde voor er een chemie met de zaal kwam. En dat vonden wij jammer, want ze zet met haar lied-jes en bijzondere afsluitende lied een heel persoonlijk en bijzonder mooi verhaal neer. Dat sprak de jazzjunks in elk geval heel erg aan.
Vervolgens kwam de Poolvogel voorbij. Vier jonge 'jongens' met enorme energie, expressie, muzikaliteit, humor en een strak in elkaar gestoken verhaal. Dat ons bracht van sociale dwang, via onzekerheid naar individualiteit met alle soorten denkbare intermezzo's tussendoor. Een geboorte-aangifte met Monthy-Python achtige vragenlijst, kaartjes kopen in de bioscoop, naar de dokter, een rode neus: allerlei herkenbare situaties kwamen voorbij en werden met natuurlijke allure en heel goede timing neergezet. Tot buikpijn van het lachen aan toe. Een heel mooi stukje werk.
Na de pauze kwam Gijs Geurtsen op. Met een bak papier, enorme mimiek en droge uitdrukkingskracht, aanvankelijk weinig tekst en allerlei liedjes. Zijn pianospel en zang deed me bij vlagen aan Bram Vermeulen denken. Daarnaast zette hij een vrij korte solo neer en eindigde één liedje op een bijzondere manier. Ik hoorde (en zag, zat vrij vooraan) mooie lijntjes verschijnen in zijn spel; creatief bedacht en ingevoegd voor de fijnproever. En zijn optreden was eigenlijk een heel bijzonder stukje relatie-thematiek (om maar niet alles op het web vooraf te verklappen). Mooi opgebouwd, met ruimte om de suggestie van de luisteraars het werk te laten doen. Ook een erg knap staaltje dus.
Vanavond de overige finalisten. Deel twee volgt dan hieronder.
UPDATE 01.00 uur: We zijn net terug van de tweede halve finale. Met allereerst: Cabaret in Quartet. Jeugdige groep, veel energie, mooie momenten en harmonie. Mooie straattaal persiflage en thematiek rond kiezen in deze informatierijke samenleving. Een ongepolijste diamant, overdrachtelijk gezien dan. Met een hele bus fans in de zaal, zoveel was wel duidelijk.
Vervolgens zagen we Louise Korthals, die al in de eerste voorronde veel indruk had gemaakt (en overigens een nog grotere schare fans in de zaal had zitten). Haar programma was ten opzichte van de 10 minuten toen nog mooier geworden: meer balans en, wat ook de jury nadien opmerkte, een erg goede pianist, Floris Verbeij. Wie prachtig en dienend wil leren spelen, mag bij hem op les. En wie wil genieten van pakkende teksten, lied, beleving en emotie, is bij Louise aan het juiste adres. De jazzjunks menen - deze twee avonden gezien hebbend - dat het wel heel raar moet lopen wil zij niet een bijzondere toekomst in de kleinkunst tegemoet gaan.
Tenslotte was de Belgische groep Hermitage als laatste groep aan de beurt. In een vrij lacherige en gewillige zaal (waardoor een eerste gedicht in geroezemoes niet helemaal goed aankwam/overkwam). Stap voor stap namen ze het publiek mee, ze stapten ook uit het frame om voor op het podium de intimiteit te zoeken, waarna ze weer terug gingen. In een rode draad over liefde, maar ook een tweestrijd tussen muziek/kunst willen maken voor jezelf, en dat tegelijk ook willen delen en bewierookt willen worden. De zaal pakte het refreintje 'Neem me mee' overigens na 1 keer voorzingen op: waar gebeurt dat nog tegenwoordig. Afijn: nog steeds prachtige liedjes, een heel wonderschoon gedicht in het midden, en we konden nu ook de eskimo live beluisteren. Mooi lied, mooie analogie erin.
Vervolgens was het wachten geblazen tot de jury haar oordeel velde. In oprecht en soms te pittige bewoordingen werden de groepen gekarakteriseerd. En besloot de jury om mee te nemen naar de finale: Louise Korthals, Poolvogel en Hermitage. En, als de jazzjunks zich niet vergissen, wordt de volgorde hierboven ook de einduitslag van dit jaar.
Helaas kunnen we er deze zaterdag bij de finale niet bij zijn, maar hoe het ook zij, het was een heel bijzondere ervaring al deze voorronde's en optredens bij te wonen. En als er dan nog eind van het jaar een finalistentoernee komt, zijn we gewoon weer van de partij !
[Laatste update... dd 11 april.. de voorspelde uitslag hierboven was de eind-uitslag. Louise Korthals won, Poolvogel werd 2e en Hermitage de publieksprijs.]
{Allerlaatste update... zie hieronder een impressie van de finaledag van amsterdams kleinskunstfestival, uitreiking enzovoorts.. met op 10.30m een mooi stukje uit het lied: troost me niet van Louise Korthals}:
Registratie Finale AKF 2011 nu online te bekijken: HumorTV
woensdag, maart 30, 2011
Monsieur Dubois: Slow Bombastik... genieten maar !
Een tijdje geleden liep ik tegen Monsieur Dubois aan. Niet in persoon, maar op het web. Want ik had net lekker genoten van de plaat van de Jazz Invaders (3) en dwaalde in de buurt van de nu-jazz beweging rond. En las toen dat arme Dubois in een catch22 situatie zat. En de hulp van fans goed kon gebruiken om hun plaat af te maken. Met als goodie voor de fan dat die dan de eigen naam op het hoesje zien verschijnen.
Welaan, zo gezegd, zo gedaan, en eerlijk gezegd was ik mijn sponsorbijdrage alweer vergeten totdat natuurlijk de nieuwe cd in mijn bus viel. En ik kan zeggen dat ik erg blij ben dat ik Monsieur Dubois een heel klein handje heb kunnen helpen. Tegen vrienden noemde ik hun muziek altijd: 'powerjazz', maar ik zie dat ze zelf op de site spreken over 'Danceable hardjazz'. Ook een mooie term eigenlijk, die mooi weergeeft dat jazz dansbaar kan en mag zijn.
In hun nieuwe album Slow Bombastik merk je dat aan alle kanten. Begint met Muscleman, met toetsen in de overdrive, een lekkere lick en solide beats. Blacklight heeft in zijn baslijntje een mooie thematische knipoog met de Talking Heads klassieker: So you may ask yourself. En neemt je dan met sferische akkoorden je in een zijstapje en bruggetjes weg. Dan Dance. Toen ik dat hoorde dacht ik: ach wat lekker, die combinatie van feel/groove en muzikaal IQ. Zachte synth en trompet/flugelhorn. En mooie (deels bombastische) zang, die mij in elk geval erg deden glimlachen. Ondertussen staat het allemaal als een huis.
Epo Tree is ook een nummer dat zijn naam eer aandoet. Beetje de power van een opgevoerde wielrenner, maar dan in de jazz. Tentacles kanaliseert die energie daarna met mooie lijnen en sferen, heeft een mooi slot met effectjes. En bouwt mooi op voor de title-track: Slow Bombastik. Bij Slow Bombastik kun je heerlijk wegdromen. Moet je dan ook lekker doen, zou ik zeggen. Rustig thema, mooie sfeer. Kun je veel draaien als je wilt verdwalen en vertoeven in een gerust en mooi en vredig gevoel, passend bij mooie lente- en zomerdagen. Vervolgens zie je met Smoke de rook de dansvloer opkomen en is het uit met de slowdance. Of misschien beter: je hoort de gierende, rokende banden, dan een verstilde break, toetsen-solo (daar houd ik wel van). Verder veel gedrevenheid, als van de automobilist die snel wil opschieten in het verkeer.
Fury tales is dan ook weer zo'n danssprookje. Lekker grooven, je merkt in alles de verwantschap met de jazz invaders. En ik merk dat ik het wel erg fijn vind dat we hier in Nederland ook zo'n dansbare loot aan de jazz-stamboon hebben zitten. Fury tales is echt een plaat waar je lekker op kan dansen, en misschien ook wel mooi om in de auto te gebruiken als je die 130 kilometer snelheidsgrens aan het bereiken bent op de afsluitdijk. En dan sluit de plaat af met Chouffe Chouffe, een mooie bluesy slow groove.
Prachtige cd dus, zeker als je goede energie zoekt omdat je op een dag een hoop te doen hebt. Ik denk dat ik hem nog veel ga draaien de komende tijd. En tegelijk nodigt de plaat uit om eens een keer Monsieur Dubois in levende lijve te ontmoeten en lekker te dansen.
Hieronder een preview/listen van het album. Met achtereenvolgens stukjes Muscleman, Slow Bombastik en Blacklight:
Welaan, zo gezegd, zo gedaan, en eerlijk gezegd was ik mijn sponsorbijdrage alweer vergeten totdat natuurlijk de nieuwe cd in mijn bus viel. En ik kan zeggen dat ik erg blij ben dat ik Monsieur Dubois een heel klein handje heb kunnen helpen. Tegen vrienden noemde ik hun muziek altijd: 'powerjazz', maar ik zie dat ze zelf op de site spreken over 'Danceable hardjazz'. Ook een mooie term eigenlijk, die mooi weergeeft dat jazz dansbaar kan en mag zijn.
In hun nieuwe album Slow Bombastik merk je dat aan alle kanten. Begint met Muscleman, met toetsen in de overdrive, een lekkere lick en solide beats. Blacklight heeft in zijn baslijntje een mooie thematische knipoog met de Talking Heads klassieker: So you may ask yourself. En neemt je dan met sferische akkoorden je in een zijstapje en bruggetjes weg. Dan Dance. Toen ik dat hoorde dacht ik: ach wat lekker, die combinatie van feel/groove en muzikaal IQ. Zachte synth en trompet/flugelhorn. En mooie (deels bombastische) zang, die mij in elk geval erg deden glimlachen. Ondertussen staat het allemaal als een huis.
Epo Tree is ook een nummer dat zijn naam eer aandoet. Beetje de power van een opgevoerde wielrenner, maar dan in de jazz. Tentacles kanaliseert die energie daarna met mooie lijnen en sferen, heeft een mooi slot met effectjes. En bouwt mooi op voor de title-track: Slow Bombastik. Bij Slow Bombastik kun je heerlijk wegdromen. Moet je dan ook lekker doen, zou ik zeggen. Rustig thema, mooie sfeer. Kun je veel draaien als je wilt verdwalen en vertoeven in een gerust en mooi en vredig gevoel, passend bij mooie lente- en zomerdagen. Vervolgens zie je met Smoke de rook de dansvloer opkomen en is het uit met de slowdance. Of misschien beter: je hoort de gierende, rokende banden, dan een verstilde break, toetsen-solo (daar houd ik wel van). Verder veel gedrevenheid, als van de automobilist die snel wil opschieten in het verkeer.
Fury tales is dan ook weer zo'n danssprookje. Lekker grooven, je merkt in alles de verwantschap met de jazz invaders. En ik merk dat ik het wel erg fijn vind dat we hier in Nederland ook zo'n dansbare loot aan de jazz-stamboon hebben zitten. Fury tales is echt een plaat waar je lekker op kan dansen, en misschien ook wel mooi om in de auto te gebruiken als je die 130 kilometer snelheidsgrens aan het bereiken bent op de afsluitdijk. En dan sluit de plaat af met Chouffe Chouffe, een mooie bluesy slow groove.
Prachtige cd dus, zeker als je goede energie zoekt omdat je op een dag een hoop te doen hebt. Ik denk dat ik hem nog veel ga draaien de komende tijd. En tegelijk nodigt de plaat uit om eens een keer Monsieur Dubois in levende lijve te ontmoeten en lekker te dansen.
Hieronder een preview/listen van het album. Met achtereenvolgens stukjes Muscleman, Slow Bombastik en Blacklight:
zaterdag, maart 19, 2011
Jazz-rollen in het Pianola Museum.... heel dichtbij de artiest/componist
Gisteren was het de derde vrijdag van de maand. Aha, zult u zeggen, de optie-expiratie op de AEX! Ja, dat klopt. Maar dat doet de jazzjunk niet zoveel. Veel belangrijker is dat deze derde vrijdag de vaste avond is waarop het pianolamuseum jazz-rollen speelt uit haar collectie van 30.000 piano-rollen. Dus daar ging ik eens heen; een vorige keer was al te lang geleden namelijk. En zelfs het optreden van Michiel Borstlap in het Muziekcentrum kon mij niet verleiden om van dat plan af te zien.
Het museum zelf is ronduit charmant met zeer vriendelijke eigenaar/gastheer en fijn interieur. We kregen tussen de nummers door een toelichting op de techniek/mechaniek van de pianola. Door middel van een ingenieus systeem met lucht en een papier met ponskaartgaatjes instrueert de piano rol de piano hoe te spelen. Met een mogelijk tot 16 dynamische niveaus (4 gaatjes kost dat). In feite dus een midi-systeem maar dan met analoge techniek. Waarbij de pianoleur (zo noem ik hem voor het gemak maar even, de persoon die achter de pianola zit een met de voeten lucht in het systeem blaast en ook het tempo regelt) de taak heeft om zo dicht mogelijk bij de originele interpretatie te blijven, qua snelheid en interpretatie.
Afijn, zo kregen we een heel bijzondere avond. Met diverse stukken van James P Johnson. En andere minder bekende pianisten die ragtimes ingespeeld hadden. En wat je direkt hoort en heel mooi is; de analoge timing en aanslag van de inspelende pianist van vroeger komt prachtig terug, al is het bijna honderd jaar later. En door de uitvoering op de pianola kun je ook de persoonlijke karakteristieken van de speler sneller herkennen en waarderen. Je zit als het ware vlak naast de originele pianist en dat luistert echt voltstrekt anders dan die hele zooi mp3s die ik ook nog ergens heb van oude Aeolian piano-rolls. Zo herkende ik bij Johnson dat hij de klassieke ragtime in zijn linkerhand op een fantastisch mooie manier varieert, met tegenaccenten, oplopende, neergaande baslijnen, met een Horace Silver achtig structuurgevoel erin. En zojuzo was bij die rollen heel duidelijk dat de pianist de linker en rechterhand ritmisch volstrekt onafhankelijk kon laten spelen. Prachtig.
De jazzjunk was natuurlijk ongeduldig en probeerde al gauw de rollen van Fats Waller ingelegd te krijgen. En die kwamen inderdaad en ook daar weer die beleving dat je zo wel heel dichtbij komt bij de originele artiest. Zeker ook op die momenten dat er kleine grapjes en knipogen in de muziek worden gestopt. Heel mooi was ook om Scott Joplin voorbij te horen komen (Maple Leaf Rag). En, één van de hoogtepunten: tweede deel van de Rhapsody in Blue, ingespeeld door Gershwin. Gershwin zelf heeft in zijn tijd, zo schijnt, talloze rollen te hebben ingespeeld alvorens hij zelf componist werd. Die vingervlugheid en virtuositeit komt terug op de pianorol van zijn eigen stuk. Heel duidelijk is het verschil tussen losse, precieze, relaxte kern van de melodie (gespeeld door Gershwin) en de (nadien) bijgevoegde instrumentatie. Dan zit je toch even met hem in de kamer, zo voelt dat.
Vervolgens werd het tijd voor wat extra verrassingen. Want de pianola was vooral tot 1930 in gebruik/zwang. Daarna duwde de radio de pianola van zijn plek. Maar ja, met een installed base van vele duizenden/miljoenen pianola's bleef er een markt bestaan voor piano rollen. En zo blijkt er in Engeland een man geweest te zijn die de platen van Art Tatum en Errol Garner beluisterde. Noot voor noot transcribeerde en op de pianorol zet; tot het klonk als het origineel. En zo kun je dan Errol Garner uit de jaren vijftig toch horen op een pianola-rol. En de magie van zo'n rol blijft: dan zit Errol Garner opeens in je huiskamer.
Bijzonder was ook dat in de jaren 80 nog pianorollen zijn gemaakt, maar dan met moderne muziek. We hebben twee rollen gehoord van Marian McPartland. Ik ken haar van het NPR radioprogramma waar ze jazz-pianisten interviewt (en zelf een deuntje meespeelt; ze heeft met alle groten opgetreden namelijk). Nu kon ik haar zelf beluisteren in een Beatles medley en bij een uitvoering van Send in the Clowns. Inventief, creatief en persoonlijk. Mooie uitvoeringen dus.
En toen als toegift een extra rol van Marian McPartland er niet in zat was het tijd voor de laatste verrassing: Misty, door Walter Ericsson. Ik heb hem vandaag nog zitten googelen, want Ericsson draaide de ragtime nog een kwartslag verder dan Johnson in zijn linkerhand deed, liet hem tegelijkertijd ook in ere, en maakte er een bijzondere versie van. Waarmee onze bijzondere muzikale avond op een passende manier eindigde.
Natuurlijk hebben we toen nog een cd gekocht en wat verdere informatie meegekregen. En dan ontdek je dat op de dinsdagen het pianolamuseum ook plek inruimt voor saxofoongezelschappen (opp 12 april kunt u daar gaan luisteren naar double-espresso bijvoorbeeld). En wilt u toch iets anders dan jazz, tango bijvoorbeeld, of de klassike stravinsky, ravel en noem maar op: geen probleem. Op de concert-agenda kunt u zien wanneer uw muziek weer tot leven wordt gebracht. Een heel bijzondere ervaring.
Het museum zelf is ronduit charmant met zeer vriendelijke eigenaar/gastheer en fijn interieur. We kregen tussen de nummers door een toelichting op de techniek/mechaniek van de pianola. Door middel van een ingenieus systeem met lucht en een papier met ponskaartgaatjes instrueert de piano rol de piano hoe te spelen. Met een mogelijk tot 16 dynamische niveaus (4 gaatjes kost dat). In feite dus een midi-systeem maar dan met analoge techniek. Waarbij de pianoleur (zo noem ik hem voor het gemak maar even, de persoon die achter de pianola zit een met de voeten lucht in het systeem blaast en ook het tempo regelt) de taak heeft om zo dicht mogelijk bij de originele interpretatie te blijven, qua snelheid en interpretatie.
Afijn, zo kregen we een heel bijzondere avond. Met diverse stukken van James P Johnson. En andere minder bekende pianisten die ragtimes ingespeeld hadden. En wat je direkt hoort en heel mooi is; de analoge timing en aanslag van de inspelende pianist van vroeger komt prachtig terug, al is het bijna honderd jaar later. En door de uitvoering op de pianola kun je ook de persoonlijke karakteristieken van de speler sneller herkennen en waarderen. Je zit als het ware vlak naast de originele pianist en dat luistert echt voltstrekt anders dan die hele zooi mp3s die ik ook nog ergens heb van oude Aeolian piano-rolls. Zo herkende ik bij Johnson dat hij de klassieke ragtime in zijn linkerhand op een fantastisch mooie manier varieert, met tegenaccenten, oplopende, neergaande baslijnen, met een Horace Silver achtig structuurgevoel erin. En zojuzo was bij die rollen heel duidelijk dat de pianist de linker en rechterhand ritmisch volstrekt onafhankelijk kon laten spelen. Prachtig.
De jazzjunk was natuurlijk ongeduldig en probeerde al gauw de rollen van Fats Waller ingelegd te krijgen. En die kwamen inderdaad en ook daar weer die beleving dat je zo wel heel dichtbij komt bij de originele artiest. Zeker ook op die momenten dat er kleine grapjes en knipogen in de muziek worden gestopt. Heel mooi was ook om Scott Joplin voorbij te horen komen (Maple Leaf Rag). En, één van de hoogtepunten: tweede deel van de Rhapsody in Blue, ingespeeld door Gershwin. Gershwin zelf heeft in zijn tijd, zo schijnt, talloze rollen te hebben ingespeeld alvorens hij zelf componist werd. Die vingervlugheid en virtuositeit komt terug op de pianorol van zijn eigen stuk. Heel duidelijk is het verschil tussen losse, precieze, relaxte kern van de melodie (gespeeld door Gershwin) en de (nadien) bijgevoegde instrumentatie. Dan zit je toch even met hem in de kamer, zo voelt dat.
Vervolgens werd het tijd voor wat extra verrassingen. Want de pianola was vooral tot 1930 in gebruik/zwang. Daarna duwde de radio de pianola van zijn plek. Maar ja, met een installed base van vele duizenden/miljoenen pianola's bleef er een markt bestaan voor piano rollen. En zo blijkt er in Engeland een man geweest te zijn die de platen van Art Tatum en Errol Garner beluisterde. Noot voor noot transcribeerde en op de pianorol zet; tot het klonk als het origineel. En zo kun je dan Errol Garner uit de jaren vijftig toch horen op een pianola-rol. En de magie van zo'n rol blijft: dan zit Errol Garner opeens in je huiskamer.
Bijzonder was ook dat in de jaren 80 nog pianorollen zijn gemaakt, maar dan met moderne muziek. We hebben twee rollen gehoord van Marian McPartland. Ik ken haar van het NPR radioprogramma waar ze jazz-pianisten interviewt (en zelf een deuntje meespeelt; ze heeft met alle groten opgetreden namelijk). Nu kon ik haar zelf beluisteren in een Beatles medley en bij een uitvoering van Send in the Clowns. Inventief, creatief en persoonlijk. Mooie uitvoeringen dus.
En toen als toegift een extra rol van Marian McPartland er niet in zat was het tijd voor de laatste verrassing: Misty, door Walter Ericsson. Ik heb hem vandaag nog zitten googelen, want Ericsson draaide de ragtime nog een kwartslag verder dan Johnson in zijn linkerhand deed, liet hem tegelijkertijd ook in ere, en maakte er een bijzondere versie van. Waarmee onze bijzondere muzikale avond op een passende manier eindigde.
Natuurlijk hebben we toen nog een cd gekocht en wat verdere informatie meegekregen. En dan ontdek je dat op de dinsdagen het pianolamuseum ook plek inruimt voor saxofoongezelschappen (opp 12 april kunt u daar gaan luisteren naar double-espresso bijvoorbeeld). En wilt u toch iets anders dan jazz, tango bijvoorbeeld, of de klassike stravinsky, ravel en noem maar op: geen probleem. Op de concert-agenda kunt u zien wanneer uw muziek weer tot leven wordt gebracht. Een heel bijzondere ervaring.
woensdag, maart 16, 2011
Inside door Eva de Mooij, live-opname van 15 maart in Miles
Gisteravond was ik, niet geheel toevallig, in Miles in Amersfoort. Door omstandigheden lukte het me niet om naar de onvolprezen vertellers van Dha Fhili te luisteren, maar ik kwam nog net wel op tijd voor het debuut van Eva de Mooij. Zij zong 5 nummers van een nog uit te brengen (en bij een mooi label onder te brengen) cd. Ik heb het zo goed en zo kwaad als het kan met mijn camera-tje gefilmd. Beeld is ok, geluid eigenlijk ook wel, gezien de kleinheid van mijn camera, maar wel mono natuurlijk.
En aangezien ik niet helemaal onbevooroordeeld ben, laat ik het verder aan u over om een mening te vormen over de liedjes en haar (prachtige) stem:
En aangezien ik niet helemaal onbevooroordeeld ben, laat ik het verder aan u over om een mening te vormen over de liedjes en haar (prachtige) stem:
dinsdag, maart 01, 2011
Van Velzen laat zich zien (en horen) in Carré ! (en krijgt buma harp!)
Gisteravond gingen de jazzjunks naar Carré om Roel van Velzen te gaan luisteren. Dat is op het eerste gezicht (en ook op het tweede) misschien geen jazz, maar van Velzen is wel ook pianist natuurlijk en zo nu en dan eens een uitstapje naar belendende muzieksectoren is goed voor de mens. En dat gold zeker voor het concert van gisteravond. Het was het concert waarmee de theater-tour van van Velzen werd afgesloten.
Het was een bijzonder concert. Heel goed in elkaar gezet wat betreft combinatie van liedjes en kleine anekdote's tussendoor. Goed toneelbeeld en prettige interactie met de zaal. En zo kwam een sfeerbeeld van crazy piano's langs, een publiekswissel en the voice of holland (versie amsterdam). Wat ertoe leidde dat helemaal aan het eind van de show een groot koor van 35 voice of ... the queen-classic find me somebody to love gingen zingen. The voice of Eindhoven vertelde ons na afloop dat ze voor dit optreden helemaal goed voorbereid waren, leuke dingen hadden gedaan. En dat het toch zo'n aardige lieve band was enzo. Nu ja, dat vermoeden hadden we eigenlijk al, toen we na de voorstelling nog even aan het nagenieten waren.
Het mooie aan de voorstelling was dat zo duidelijk was dat van Velzen aan het doen was wat hij het liefste deed: mooie liedjes zingen/brengen. En dat kan hij gewoon goed. We kenden zijn liedjes nog niet echt, op een enkele get-higher na dan, maar ontdekten en passant dat Van Velzen stevig kan rocken/scheuren, zonder dat hij rechttoe rechtaan blijft gaan. Er waren mooie wisselingen in harmonie/arrangement, afwisselende bruggetjes en, misschien wel het belangrijkst, goed gebruik van de rust in de liedjes. Even een stop, en dan weer verder, met andere dynamiek/smaak. Nu ja, dat is gewoon heel smaakvol en mooi. En daar komen dan ook teksten bij die verstaanbaar zijn en uit het leven gegrepen. Wat wil je nog meer?
Maar hij deed het niet in zijn eentje natuurlijk. Juist niet. Het was een echt geheel met de band die heel strak speelde. De gitarist Xander Hubrecht staat heel bescheiden op toneel maar heeft zowel strakke gitaarlicks als prachtige zang voorhanden. Simon Gitsels op piano, sleepte ons mee van verstild pianointro naar vet hammondgeluid en zong ook super. Ralf Pouw op bas, speelde erg strak en het moet gezegd, de basnoten kwamen erg goed door in de zaal. Evenals de basedrum overigens, bespeeld door Jimmy van den Nieuwenhuizen. En als je van drummers houdt die niet drummen, maar een liedje spelen, dan ben je bij hem aan het goede adres. Hij zong bijna alle liedjes zelf ook mee en ja, dat is wat je wil zien. Tesamen met Roel van Velzen klonk het heel erg strak in de pittige nummers, echt supergroove, maar ook zacht en mooi op zijn tijd. Het stak gewoon muzikaal heel goed in elkaar. Zo gingen ze in een handomdraai van stevige pop naar a capella naar akoestisch geluid. Heel veelzijdig en heel erg samen: je kon merken dat ze samen ondertussen al wat kilometertjes hadden gespeeld.
Nou ja, voor als je een artiest nog niet echt goed kent, dan direkt zo'n mooie introductie en voorstelling krijgen waarin je zo'n echte en muzikale avond hebt, dan bof je maar. Al met al een heel bijzondere kennismaking met Van Velzen.
PS. Ik zie net op TV dat van Velzen de buma stemra gouden harp uitgereikt krijgt. Volkomen terecht (en van harte !!)
Het was een bijzonder concert. Heel goed in elkaar gezet wat betreft combinatie van liedjes en kleine anekdote's tussendoor. Goed toneelbeeld en prettige interactie met de zaal. En zo kwam een sfeerbeeld van crazy piano's langs, een publiekswissel en the voice of holland (versie amsterdam). Wat ertoe leidde dat helemaal aan het eind van de show een groot koor van 35 voice of ... the queen-classic find me somebody to love gingen zingen. The voice of Eindhoven vertelde ons na afloop dat ze voor dit optreden helemaal goed voorbereid waren, leuke dingen hadden gedaan. En dat het toch zo'n aardige lieve band was enzo. Nu ja, dat vermoeden hadden we eigenlijk al, toen we na de voorstelling nog even aan het nagenieten waren.
Het mooie aan de voorstelling was dat zo duidelijk was dat van Velzen aan het doen was wat hij het liefste deed: mooie liedjes zingen/brengen. En dat kan hij gewoon goed. We kenden zijn liedjes nog niet echt, op een enkele get-higher na dan, maar ontdekten en passant dat Van Velzen stevig kan rocken/scheuren, zonder dat hij rechttoe rechtaan blijft gaan. Er waren mooie wisselingen in harmonie/arrangement, afwisselende bruggetjes en, misschien wel het belangrijkst, goed gebruik van de rust in de liedjes. Even een stop, en dan weer verder, met andere dynamiek/smaak. Nu ja, dat is gewoon heel smaakvol en mooi. En daar komen dan ook teksten bij die verstaanbaar zijn en uit het leven gegrepen. Wat wil je nog meer?
Maar hij deed het niet in zijn eentje natuurlijk. Juist niet. Het was een echt geheel met de band die heel strak speelde. De gitarist Xander Hubrecht staat heel bescheiden op toneel maar heeft zowel strakke gitaarlicks als prachtige zang voorhanden. Simon Gitsels op piano, sleepte ons mee van verstild pianointro naar vet hammondgeluid en zong ook super. Ralf Pouw op bas, speelde erg strak en het moet gezegd, de basnoten kwamen erg goed door in de zaal. Evenals de basedrum overigens, bespeeld door Jimmy van den Nieuwenhuizen. En als je van drummers houdt die niet drummen, maar een liedje spelen, dan ben je bij hem aan het goede adres. Hij zong bijna alle liedjes zelf ook mee en ja, dat is wat je wil zien. Tesamen met Roel van Velzen klonk het heel erg strak in de pittige nummers, echt supergroove, maar ook zacht en mooi op zijn tijd. Het stak gewoon muzikaal heel goed in elkaar. Zo gingen ze in een handomdraai van stevige pop naar a capella naar akoestisch geluid. Heel veelzijdig en heel erg samen: je kon merken dat ze samen ondertussen al wat kilometertjes hadden gespeeld.
Nou ja, voor als je een artiest nog niet echt goed kent, dan direkt zo'n mooie introductie en voorstelling krijgen waarin je zo'n echte en muzikale avond hebt, dan bof je maar. Al met al een heel bijzondere kennismaking met Van Velzen.
PS. Ik zie net op TV dat van Velzen de buma stemra gouden harp uitgereikt krijgt. Volkomen terecht (en van harte !!)
woensdag, februari 09, 2011
De 100 beste jazz-liedjes...
Tja, je moet altijd een beetje sceptisch zijn over alles wat te maken heeft met de 100-beste lijstjes. Maar aan de andere kant, het is ook wel weer goed en levert je soms liedjes op die je nog niet kent. Daarom hierbij maar even een link naar de 100 beste jazz-liedjes, volgens het Amerikaanse publiek.
Via de gelinkte pagina kunt u ook de lijst beluisteren en commentaar geven op bijvoorbeeld:
- het feit dat dave brubeck bovenaan staat...?
- het vermoeden dat de john coltrane fanclub ook erg actief was...?
- het witte mensen gehalte van de lijst...?
Afijn, ziet, luistert en geniet zelf maar.
- het feit dat dave brubeck bovenaan staat...?
- het vermoeden dat de john coltrane fanclub ook erg actief was...?
- het witte mensen gehalte van de lijst...?
Afijn, ziet, luistert en geniet zelf maar.
woensdag, februari 02, 2011
Creator has a master plan: Pharoah Sanders...
Ik liep via blip.fm tegen dit lied aan Pharoah Sanders: the creator has a master plan. En was direkt gegrepen door de sounds, groove, sfeer en alles erop en eraan. Ben even aan het snuffelen gegaan om te ontdekken wie het precies was. Zie hier de wiki over hem en zie hier een meer uitgebreide review door de zeer noemenswaardige daily guru.
vrijdag, januari 21, 2011
Studio sessies in Frankrijk... de jazzjunk zélf
zaterdag, januari 15, 2011
Herontdekt... one quiet night van Pat Metheny
Deze kerst en oud- en nieuw heb ik weer helemaal genoten van het onvolprezen album: One Quiet Night van Pat Metheny. Heel rustige mooie muziek. Rijke akkoorden, mooie cover van Nora Jones. En het heel bouncy: over on 4th street. Wat is het toch ongelofelijk fijn dat er artiesten als hij zijn, die zo mooi kunnen spelen !
Druk het fimpje aan, doe uw ogen dicht en luister hier zelf:
Druk het fimpje aan, doe uw ogen dicht en luister hier zelf:
woensdag, december 22, 2010
Liedje tijdens fietsen...... neem mij mee...van Hermitage
Soms heb je dat, van die liedjes die plotseling in je hoofd schieten. Ditmaal, al ploeterend met de fiets door de sneeuw van Amsterdam begon het met de melodie. En toen even zo'n moment, dat je dan virtueel de plaat verder in je hoofd beluistert. Tot je bij het refrein komt en dan de tekst herkent.
Maar ja, die tekst kwam niet. Maar de melodie pakte. En toen bedacht ik me. Hé, dat is de melodie van een liedje van Hermitage. De Vlaamse band die ik een tijdje terug op het kleinkunst-festival heb gehoord. Thuis nog even de cd erbij gepakt. En het bleek Neem mij Mee te zijn. Prachtig liedje, afijn, luistert u zelf maar op myspace.
Maar ja, die tekst kwam niet. Maar de melodie pakte. En toen bedacht ik me. Hé, dat is de melodie van een liedje van Hermitage. De Vlaamse band die ik een tijdje terug op het kleinkunst-festival heb gehoord. Thuis nog even de cd erbij gepakt. En het bleek Neem mij Mee te zijn. Prachtig liedje, afijn, luistert u zelf maar op myspace.
vrijdag, december 17, 2010
Roos Jonker ...Mmm... groot in Japan .. dat mag ook in Nederland !
Op Radio 6 is te zien dat het debuutalbum “Mmmmm” van zangeres Roos Jonker ook ontdekt is in Japan. Roos is door iTunes in Japan gekozen tot ‘Breakthrough Album of the Year’ in de categorie jazz. Het album van Roos is daar sinds mei verkrijgbaar en bereikte zelfs de nummer 1 positie in de Japanse jazz iTunes chart.
In Nederland is het album bij de Jazzjunk pas dit najaar op de radar gekomen. Eerst via luisterronde's bij de Luisterpaal, maar dankzij de Sint beschikt de Jazzjunk ook over het cd-tje zelf. En om de stapel CD-recensies wat kleiner te maken hierbij onze indruk. En die luidt kortweg: Mmmm.. van Roos Jonker is eigenzinnig, mooi en duidelijk. Al met al een prachtige debuut CD om zich op de kaart te zetten.
De CD is grotendeels een eigen produktie. Composities, instrumenten zijn alle van de hand van Roos Jonker. Die zich wel door deze en gene (waaronder mede-Doxer Benjamin Herman) laat bijstaan. Liedjes liggen goed in gehoor, hebben mooie structuur en gaan ergens over. En dan is er natuurlijk het allerbelangrijkste: een prachtige stem en duidelijke presentatie. Dus niet een beetje scharrelen en té voorzichtig zijn, nee, gewoon durven zingen zoals zingen bedoeld is. Waarmee ook zacht en gevoelig zingen niet terecht komt in teveel gefluister, maar duidelijk blijft. En dat is knap, wordt misschien nog wel teveel onderschat.
Ok, we geven toe, we zijn bevooroordeeld omdat we Roos een keer live in Nemo hebben horen zingen. Maar zodoende hebben we wel een beetje een gevoel bij haar veelzijdigheid. Wat daar nu bijkomt is bewondering voor de durf om een soort hop-beat achtige feel te kiezen voor haar plaat. Het is een beetje poppy, maar dan toch weer niet strak/glad poppy. Man in the middle is een leuk voorbeeld hiervan. Maar ook de opener, Hangover. En ook Mmmm... de ballad.
Dan nog zoiets. Het is een plaat die je vaak op kunt zetten en je hoort telkens weer wat nieuws. Gaat dus niet snel vervelen. En dat is toch een soort magische eigenschap van platen. Misschien beter ook maar daarom om die magische eigenschap niet helemaal te ontleden. Er zit heel veel mooie ambacht en liefde voor het vak, zang, geluid en compositie in de plaat en ik kan u maar één ding aanraden: koop en geniet !
In Nederland is het album bij de Jazzjunk pas dit najaar op de radar gekomen. Eerst via luisterronde's bij de Luisterpaal, maar dankzij de Sint beschikt de Jazzjunk ook over het cd-tje zelf. En om de stapel CD-recensies wat kleiner te maken hierbij onze indruk. En die luidt kortweg: Mmmm.. van Roos Jonker is eigenzinnig, mooi en duidelijk. Al met al een prachtige debuut CD om zich op de kaart te zetten.
De CD is grotendeels een eigen produktie. Composities, instrumenten zijn alle van de hand van Roos Jonker. Die zich wel door deze en gene (waaronder mede-Doxer Benjamin Herman) laat bijstaan. Liedjes liggen goed in gehoor, hebben mooie structuur en gaan ergens over. En dan is er natuurlijk het allerbelangrijkste: een prachtige stem en duidelijke presentatie. Dus niet een beetje scharrelen en té voorzichtig zijn, nee, gewoon durven zingen zoals zingen bedoeld is. Waarmee ook zacht en gevoelig zingen niet terecht komt in teveel gefluister, maar duidelijk blijft. En dat is knap, wordt misschien nog wel teveel onderschat.
Ok, we geven toe, we zijn bevooroordeeld omdat we Roos een keer live in Nemo hebben horen zingen. Maar zodoende hebben we wel een beetje een gevoel bij haar veelzijdigheid. Wat daar nu bijkomt is bewondering voor de durf om een soort hop-beat achtige feel te kiezen voor haar plaat. Het is een beetje poppy, maar dan toch weer niet strak/glad poppy. Man in the middle is een leuk voorbeeld hiervan. Maar ook de opener, Hangover. En ook Mmmm... de ballad.
Dan nog zoiets. Het is een plaat die je vaak op kunt zetten en je hoort telkens weer wat nieuws. Gaat dus niet snel vervelen. En dat is toch een soort magische eigenschap van platen. Misschien beter ook maar daarom om die magische eigenschap niet helemaal te ontleden. Er zit heel veel mooie ambacht en liefde voor het vak, zang, geluid en compositie in de plaat en ik kan u maar één ding aanraden: koop en geniet !
donderdag, december 16, 2010
CD-review: Warm Feelings van Cor Bakker
Er groeit hier op mijn bureau een steeds groter wordende stapel cd's die om een review van de Jazzjunk vechten... dus nu maar eens in volgorde aan de slag met de eerste van twee cd's van Cor Bakker. Bij hem persoonlijk gekocht na afloop van de voorstelling met Brigitte Kaandorp. Een mooi gesigneerd exemplaar van Warm Feelings. Maar goed, het gaat om de inhoud en niet de verpakking.
Warm Feelings is een cd met zowel eigen nummers van Cor Bakker als bewerkingen van composities. Opent met een prachtig nummer, Angel Smile en de titel zegt niets teveel. Een zonnige opening, met telkens andere wendingen en pianospel dat uitblinkt in precisie, verzorging en intentie. Waarna een trioversie (Frits Landesbergen op drums, Edwin Corzilius op bas en Jeroen de Rijk: percussie) volgt van de vierde prelude uit het boek van Chopin. Mooi in sfeer getroffen, met aan het eind van het thema een prachtige wending naar improvisatie toe. Echt adembenemend mooi. En.. ook een beetje om jaloers op te worden. Tja, denk ik dan, moet ik toch meer oefenen om dat niveau te halen.
En zo wandelt Cor Bakker door diverse nummers heen. Met een mooie Adios Nonino en een elegante hommage aan Jules de Corte (Final Question). De Corte die mogelijk door het Nederlandse publiek nog een beetje verkeerd wordt ingeschat als zanger/lieddichter terwijl hij een zeer bijzondere pianist was. En het is fijn om de oude helden in ere gehouden te zien.
Ook leuk, toen ik zonder titels te kijken in de auto aan het luisteren was, dacht ik bij één van de liedjes te denken.... hmmm... klinkt ver weg bekend, maar kan het niet thuisbrengen. Bleek het message in a bottle. In nieuwe verpakking zullen we maar zeggen.
Afijn, ik ga niet alle nummers bespreken hier. De titel van de plaat: Warm Feelings doet alle nummers en hun uitvoering (zowel de covers als originals) volkomen recht aan. Je hoort de aandacht, zorg en intentie in een mooi geheel. En wie zich afvraagt... is er dan echt geen puntje van kritiek te verzinnen...?
Nou, één punt van kritiek dan. Ik verplaats me even in wat collega muziekliefhebbers en dan hoor ik ze zeggen. Hmmm het is misschien wel wat te mooi en te lief allemaal. Mijn repliek daarop zou dan zijn: 'Hallo dude, je ziet de titel toch... je krijgt gewoon wat erop staat... Warm Feelings'.
Warm Feelings is een cd met zowel eigen nummers van Cor Bakker als bewerkingen van composities. Opent met een prachtig nummer, Angel Smile en de titel zegt niets teveel. Een zonnige opening, met telkens andere wendingen en pianospel dat uitblinkt in precisie, verzorging en intentie. Waarna een trioversie (Frits Landesbergen op drums, Edwin Corzilius op bas en Jeroen de Rijk: percussie) volgt van de vierde prelude uit het boek van Chopin. Mooi in sfeer getroffen, met aan het eind van het thema een prachtige wending naar improvisatie toe. Echt adembenemend mooi. En.. ook een beetje om jaloers op te worden. Tja, denk ik dan, moet ik toch meer oefenen om dat niveau te halen.
En zo wandelt Cor Bakker door diverse nummers heen. Met een mooie Adios Nonino en een elegante hommage aan Jules de Corte (Final Question). De Corte die mogelijk door het Nederlandse publiek nog een beetje verkeerd wordt ingeschat als zanger/lieddichter terwijl hij een zeer bijzondere pianist was. En het is fijn om de oude helden in ere gehouden te zien.
Ook leuk, toen ik zonder titels te kijken in de auto aan het luisteren was, dacht ik bij één van de liedjes te denken.... hmmm... klinkt ver weg bekend, maar kan het niet thuisbrengen. Bleek het message in a bottle. In nieuwe verpakking zullen we maar zeggen.
Afijn, ik ga niet alle nummers bespreken hier. De titel van de plaat: Warm Feelings doet alle nummers en hun uitvoering (zowel de covers als originals) volkomen recht aan. Je hoort de aandacht, zorg en intentie in een mooi geheel. En wie zich afvraagt... is er dan echt geen puntje van kritiek te verzinnen...?
Nou, één punt van kritiek dan. Ik verplaats me even in wat collega muziekliefhebbers en dan hoor ik ze zeggen. Hmmm het is misschien wel wat te mooi en te lief allemaal. Mijn repliek daarop zou dan zijn: 'Hallo dude, je ziet de titel toch... je krijgt gewoon wat erop staat... Warm Feelings'.
zondag, december 12, 2010
Veel talent op kleinkunstfestival Amsterdam... !
De jazzjunk is breed georiënteerd op cultuur zoals u weet, dus ook kleinkunst pas ik moeiteloos in de definitie van jazz. Je jazzt gewoon drama, muziek en humor ineen en voilá, de wereld ligt aan uw voeten.
Eerder in november hebben wij een eerste ronde avond gezien van het amsterdamskleinkunstfestival en gisteravond (zaterdag) de tweede ronde, met 20 minuten audities. En net als de eerste avond is het geweldig om zoveel talent bij elkaar op het toneel te hebben, met mooie liedjes, prachtige verhalen, herkenbare thema's enzovoorts. Gisteravond bijvoorbeeld werden we aan het eind helemaal weggeblazen door Suzanne Matteysen, die ons van hip hop naar chanson meenam in de wereld van dramatisch perfectionistsche oude meisjes die toch alleen zijn. Maar dat gebeurde pas nadat we helemaal dubbel hadden gelegen om Roger et Simone die een prachtige set personages op het toneel toverde (zoals een spaanse don juan, gevangen in zijn eigen cliché en een verknipte boekschrijfster met maffe gedichten).
Tja en voor de pauze waren we al ingepakt door Merel Moistra, met een heel eigen, mooi en prachtig verhaal en krachtige korte liedjes (Drank, Drugs en Doodgaan). Zij werd danweer voorafgegaan door Barbara Blommesteijn die een heel sterke theatrale act had, en veel muzikaal vermogen, maar iets minder de ontspanning wist te vinden om het publiek te vinden. Terwijl de avond begon met de zeer overtuigende en verrassende combinatie drums/xyolfoon; gitaar/piano; cello van de Belgische groep Hermitage. Die in deze tweede ronde ook het gevoelige werk niet schuwden. Ach, het was echt zeer bijzonder allemaal.
En voor ik u nu aanmoedig om vooral verder te gaan kijken naar volgende ronde's wil ik ook nog even noemen de twee acts die ik de eerste keer heb gezien (en die door zijn): David Groeneveld en Louise Korthals. Beiden maakten met intensiteit, beleving en humor toen al veel indruk en we zijn heel benieuwd of ze door zijn. Dat wordt later vandaag bekend gemaakt, aldus de twitter account van het Amsterdams Kleinkunst Festival.
Kennelijk heeft de jury het moeilijk trouwens, want wij begrepen in de Smoeshaan gisteravond dat er direkt na het laatste optreden uitsluitsel kwam... Afijn, we gaan het allemaal ontdekken en kunnen u maar één ding aanraden. Gaat/kom kijken naar de volgende ronde's van AKF !!!
UPDATE: 18.00 uur zondagavond. Door zijn: Gijs Geurtsen, Kabaret in Quartet, Louise Korthals, Erris van Ginkel, Luc Onderbeke en Jack Wijekamp, de groep Poolvogel, Hermitage, Merel Moistra en Roger et Simone.
Hmm... en we zijn toch klein beetje verbaasd/teleurgesteld dat Suzanne Mateysen er niet bij zit.....
Eerder in november hebben wij een eerste ronde avond gezien van het amsterdamskleinkunstfestival en gisteravond (zaterdag) de tweede ronde, met 20 minuten audities. En net als de eerste avond is het geweldig om zoveel talent bij elkaar op het toneel te hebben, met mooie liedjes, prachtige verhalen, herkenbare thema's enzovoorts. Gisteravond bijvoorbeeld werden we aan het eind helemaal weggeblazen door Suzanne Matteysen, die ons van hip hop naar chanson meenam in de wereld van dramatisch perfectionistsche oude meisjes die toch alleen zijn. Maar dat gebeurde pas nadat we helemaal dubbel hadden gelegen om Roger et Simone die een prachtige set personages op het toneel toverde (zoals een spaanse don juan, gevangen in zijn eigen cliché en een verknipte boekschrijfster met maffe gedichten).
Tja en voor de pauze waren we al ingepakt door Merel Moistra, met een heel eigen, mooi en prachtig verhaal en krachtige korte liedjes (Drank, Drugs en Doodgaan). Zij werd danweer voorafgegaan door Barbara Blommesteijn die een heel sterke theatrale act had, en veel muzikaal vermogen, maar iets minder de ontspanning wist te vinden om het publiek te vinden. Terwijl de avond begon met de zeer overtuigende en verrassende combinatie drums/xyolfoon; gitaar/piano; cello van de Belgische groep Hermitage. Die in deze tweede ronde ook het gevoelige werk niet schuwden. Ach, het was echt zeer bijzonder allemaal.
En voor ik u nu aanmoedig om vooral verder te gaan kijken naar volgende ronde's wil ik ook nog even noemen de twee acts die ik de eerste keer heb gezien (en die door zijn): David Groeneveld en Louise Korthals. Beiden maakten met intensiteit, beleving en humor toen al veel indruk en we zijn heel benieuwd of ze door zijn. Dat wordt later vandaag bekend gemaakt, aldus de twitter account van het Amsterdams Kleinkunst Festival.
Kennelijk heeft de jury het moeilijk trouwens, want wij begrepen in de Smoeshaan gisteravond dat er direkt na het laatste optreden uitsluitsel kwam... Afijn, we gaan het allemaal ontdekken en kunnen u maar één ding aanraden. Gaat/kom kijken naar de volgende ronde's van AKF !!!
UPDATE: 18.00 uur zondagavond. Door zijn: Gijs Geurtsen, Kabaret in Quartet, Louise Korthals, Erris van Ginkel, Luc Onderbeke en Jack Wijekamp, de groep Poolvogel, Hermitage, Merel Moistra en Roger et Simone.
Hmm... en we zijn toch klein beetje verbaasd/teleurgesteld dat Suzanne Mateysen er niet bij zit.....
woensdag, december 08, 2010
Luister en uitgaanstip: Chambertones (van Ruller, Roelofs en van der Feen)
Tijd voor een snelle CD-recensie en uitgaanstip omdat we -net als velen- zo ontzettend enthousiast zijn over de CD Chambertones door Jesse van Ruller, Joris Roeloefs en Clemens van der Feen. En dat zijn er meer Nederanders overigens, want ook bij Concerto vliegen de CD's de winkel uit, zo moest de Jazzjunk vorige week ontdekken. Gelukkig had Fame nog een stapeltje liggen. En ook Bol blijft gewoon sturen als je bestelt.
De CD is prachtig mooi, subtiel, harmonieus, verveelt geen moment, toppunt van aandacht en intensiteit. En wat zo heel erg bijzonder is. Jazz kan ook jazz zijn zonder als jazz te moeten klinken. Prachtige instrumentbeheersing, elk van de drie muzikanten. Mooie stukken, kleine knipogen af en toe. Ach, wat een genot.
Bij deze ook even het bewijs via Youtube:
Nu ja, het afgelopen weekend heeft de Sint de meest heftige klassiekmuziek-liefhebbers weten te verrassen met die plaat. En ze gaan zonder uitzondering stuk voor stuk om. De Jazzjunkies lagen overigens al om, maar dat was u al duidelijk.
Dus hierbij onze uitgaanstip: komt allen op 18 december naar Bimhuis om deze heren live te horen. En ja, de Jazzjunk is wel goed maar niet gek dus hij heeft eerst net zelf de kaartjes gekocht.
De CD is prachtig mooi, subtiel, harmonieus, verveelt geen moment, toppunt van aandacht en intensiteit. En wat zo heel erg bijzonder is. Jazz kan ook jazz zijn zonder als jazz te moeten klinken. Prachtige instrumentbeheersing, elk van de drie muzikanten. Mooie stukken, kleine knipogen af en toe. Ach, wat een genot.
Bij deze ook even het bewijs via Youtube:
Nu ja, het afgelopen weekend heeft de Sint de meest heftige klassiekmuziek-liefhebbers weten te verrassen met die plaat. En ze gaan zonder uitzondering stuk voor stuk om. De Jazzjunkies lagen overigens al om, maar dat was u al duidelijk.
Dus hierbij onze uitgaanstip: komt allen op 18 december naar Bimhuis om deze heren live te horen. En ja, de Jazzjunk is wel goed maar niet gek dus hij heeft eerst net zelf de kaartjes gekocht.
donderdag, december 02, 2010
Gauw lid worden allemaal van publiek !
Gisteren ontdekt dat er ook zoiets is als een club die zich hard maakt voor cultuur, cultuurbeleving enzo (dus ook den Jazz). Die zich hard maakt voor alle goede dingen die cultuur in het leven is. En die club heet publiek en daar kun je lid van worden. En dat is nou eens een goed voornemen waar het geen 2011 voor hoeft te worden. De jazzjunk heeft zich direkt aangemeld en dat zou u ook moeten doen..!
Disclaimer: ik heb geen enkele belangen in die vereniging, alleen een hart dat sneller klopt bij mooie liedjes...
Disclaimer: ik heb geen enkele belangen in die vereniging, alleen een hart dat sneller klopt bij mooie liedjes...
vrijdag, november 26, 2010
Tom Beek speelt #cestletomquifaitlamusique
Gisteravond togen de jazzjunkies -geheel onvoorbereid- naar Tom Beek en zijn avondprogramma: C'est le Tom qui fait la musique. Wij kenden Tom nog in het geheel niet, moesten eerlijk gezegd wel even slikken bij het zien van de toegangsprijs, maar alle overige signalen stonden op groen (hij won onder andere dit jaar de Singer Laren Jazz Award) of sprongen ze op groen (toen we bij binnenkomst een proseco kregen... vrij ongebruikelijk in de jazz-scene en misschien daarom ook wel zo leuk).
De sfeer in de zaal was gezellig en prettig; het had eigenlijk wel wat van een soort vertrouwd familiefeest. Maar ja, toen ging het beginnen. Tom blijkt een heel aardige persoon te zijn, beetje nerveus en tijdens de eerste twee nummers van zijn trio leek het wel alsof de zaal ook die spanning een beetje had. Tom verduidelijkte snel dat er ook gewoon aan de bar een drankje gehaald kon worden en dat brak de spanning die er tot dan toe was. Want wij vonden het een gewaagde stap; een trio met saxofoon, drums en bas. Dat geeft veel harmonische vrijheid, maar ja, je moet wel op je tenen blijven lopen. Anderzijds, met Steven Lievestro en Mark Schilders achter je, moet het wel heel erg prettig toeven zijn. Beide luisteren mooi, reageren, zijn aandachtig en houden ook in het eigen spel een structuur vast (Lievestro deed op een bepaalde manier denken aan Horace Silver). Luister hieronder maar even.
In gezamenlijkheid ontstond er een mooie eerste set nummers. Wij moesten heel eerlijk wel even wennen aan de anders dan andere orchestratie. Maar veerden op bij de nummers 'Dunk' (als we het goed hebben gehoord), Achterop de fiets en White en Blue. Die sprongen eruit en dat kwam volgens ons omdat ze het dichtst uit het hart leken te komen. Juist bij die nummers gebeurde er wat extra's. Uiteraard hebben we nog een uitgebreide na-evaluatie gedaan om te zien wat dat dan was en toen ontstond er een boeiende hypothese over Tom en woorden. Wij vermoedden, ook gezien de titel van het programma zelf (let wel: dit is een volstrekt niet onderbouwde hypothese) dat de setlist ook was beinvloed door de verbale titels en volgorde die zo ontstaat. En er wellicht een enkel nummertje tussen zat dat minder close to home was. Maar dit terzijde.
Gezelligheid aan de bar in de pauze. En toen door voor een tweede deel in geheel andere setting. Daarin werd Tom begeleid door Marcus Olgers op piano, keyboards (en laptop), Tim Langedijk op gitaar en als we het goed hebben Udo Pannekeet (bas) en Haye Jellema (drums). Er werd een suite gespeeld, bestaande uit diverse stukken van de verschillende muzikanten, terwijl tegelijk allerlei beelden over water de revue passeerden op het scherm erachter (door VJ Roy Verhaag geremixt). En de titel luidde ‘WATER - reflections on the power of our planet’ (hulde overigens aan de mannen van de techniek, want geluid, beeld, licht, alles was en bleef prima in orde).
Kijk, en eigenlijk schieten vervolgens woorden tekort. Het was een betoverend geheel aan stukken, mooi neergezet. Echt gewoon een prachtig stukje werk. Wij als jazzjunkies hadden al gehoopt dat het publiek zelf apparatuur mee zou nemen, want zo konden we vol genieten. En genoten hebben we. Het was echt bijzonder. En we zagen links en rechts allerlei blackberries en camera's rollen en dat biedt u als lezer van dit blog dan een soort van inkijkje in hoe mooi het was (alhoewel: er is natuurlijk niets mooiers dan dit in het echt bewonderen...).
Met een toegift van Pat Metheny beeindigde tenslotte het concert. Voor ons een eerste kennismaking met de muziek van Tom Beek. En een betere eerste indruk kon hij op ons niet maken. Dit was een bijzondere avond.
De sfeer in de zaal was gezellig en prettig; het had eigenlijk wel wat van een soort vertrouwd familiefeest. Maar ja, toen ging het beginnen. Tom blijkt een heel aardige persoon te zijn, beetje nerveus en tijdens de eerste twee nummers van zijn trio leek het wel alsof de zaal ook die spanning een beetje had. Tom verduidelijkte snel dat er ook gewoon aan de bar een drankje gehaald kon worden en dat brak de spanning die er tot dan toe was. Want wij vonden het een gewaagde stap; een trio met saxofoon, drums en bas. Dat geeft veel harmonische vrijheid, maar ja, je moet wel op je tenen blijven lopen. Anderzijds, met Steven Lievestro en Mark Schilders achter je, moet het wel heel erg prettig toeven zijn. Beide luisteren mooi, reageren, zijn aandachtig en houden ook in het eigen spel een structuur vast (Lievestro deed op een bepaalde manier denken aan Horace Silver). Luister hieronder maar even.
In gezamenlijkheid ontstond er een mooie eerste set nummers. Wij moesten heel eerlijk wel even wennen aan de anders dan andere orchestratie. Maar veerden op bij de nummers 'Dunk' (als we het goed hebben gehoord), Achterop de fiets en White en Blue. Die sprongen eruit en dat kwam volgens ons omdat ze het dichtst uit het hart leken te komen. Juist bij die nummers gebeurde er wat extra's. Uiteraard hebben we nog een uitgebreide na-evaluatie gedaan om te zien wat dat dan was en toen ontstond er een boeiende hypothese over Tom en woorden. Wij vermoedden, ook gezien de titel van het programma zelf (let wel: dit is een volstrekt niet onderbouwde hypothese) dat de setlist ook was beinvloed door de verbale titels en volgorde die zo ontstaat. En er wellicht een enkel nummertje tussen zat dat minder close to home was. Maar dit terzijde.
Gezelligheid aan de bar in de pauze. En toen door voor een tweede deel in geheel andere setting. Daarin werd Tom begeleid door Marcus Olgers op piano, keyboards (en laptop), Tim Langedijk op gitaar en als we het goed hebben Udo Pannekeet (bas) en Haye Jellema (drums). Er werd een suite gespeeld, bestaande uit diverse stukken van de verschillende muzikanten, terwijl tegelijk allerlei beelden over water de revue passeerden op het scherm erachter (door VJ Roy Verhaag geremixt). En de titel luidde ‘WATER - reflections on the power of our planet’ (hulde overigens aan de mannen van de techniek, want geluid, beeld, licht, alles was en bleef prima in orde).
Kijk, en eigenlijk schieten vervolgens woorden tekort. Het was een betoverend geheel aan stukken, mooi neergezet. Echt gewoon een prachtig stukje werk. Wij als jazzjunkies hadden al gehoopt dat het publiek zelf apparatuur mee zou nemen, want zo konden we vol genieten. En genoten hebben we. Het was echt bijzonder. En we zagen links en rechts allerlei blackberries en camera's rollen en dat biedt u als lezer van dit blog dan een soort van inkijkje in hoe mooi het was (alhoewel: er is natuurlijk niets mooiers dan dit in het echt bewonderen...).
Met een toegift van Pat Metheny beeindigde tenslotte het concert. Voor ons een eerste kennismaking met de muziek van Tom Beek. En een betere eerste indruk kon hij op ons niet maken. Dit was een bijzondere avond.
woensdag, november 24, 2010
Uit de tv-historie: Saskia Laroo bij Ischa Meijer
Bij het surfen vandaag kwam ik terecht op het kanaal van Saskia Laroo op Youtube. En ik zag daar dat de goede oude Ischa Meijer haar geinterviewd had. En dat was toch een opmerkelijk en mooi interview. Na een eerste deel over de historie van Saskia (fanfare in den Ilp) volgt een tweede deel (zie hieronder) met daarin een heel mooi stukkie over gevoel in muziek. En leuk is dat je Saskia ook hoort vertellen wat ze wil: groovy beats om op te dansen.
Afijn, hoe het sindsdien is gegaan weten we allemaal. Saskia sticks to the groove en speelt de pannen van het dak in binnen- en buitenland, met onlangs een trip naar Thailand en ook een bijzondere peace-award in India.
Afijn, hoe het sindsdien is gegaan weten we allemaal. Saskia sticks to the groove en speelt de pannen van het dak in binnen- en buitenland, met onlangs een trip naar Thailand en ook een bijzondere peace-award in India.
dinsdag, november 16, 2010
Eerste 750 van 1000 beste jazz-albums die je gehoord moet hebben.. !
Tja, de vraag die elke zichzelf respecterende jazzliefhebber nooit moet stellen is: heb ik nu alle albums die ertoe doen...? Er zal altijd mooie muziek zijn die je niet hoort. Maar toch.... lijstjes maken zit diep in de jazz-genen. Dus daarom hier een linkje naar een site waar ze de 1000 meest relevante jazz-albums op een rij zetten. En ze hebben nu nummers 1-750 gehad (hier te lezen welke dat zijn).
Ondertussen ben ik zelf via @jazzavivia terecht gekomen op de site van een nieuw-zeelandse band die te gekke muziek maakt: The Kora Band. Ik luister nu naar het album just4u. En ook het nummer Over-Caffeinated and Under-Fed (zie in de rechterbalk de blip.fm lijst) mag er zijn. Ja, zo gaat ie lekker !
Ondertussen ben ik zelf via @jazzavivia terecht gekomen op de site van een nieuw-zeelandse band die te gekke muziek maakt: The Kora Band. Ik luister nu naar het album just4u. En ook het nummer Over-Caffeinated and Under-Fed (zie in de rechterbalk de blip.fm lijst) mag er zijn. Ja, zo gaat ie lekker !
maandag, november 15, 2010
Mooie review van Helen Merrills Dream of You met Gil Evans..
Marc Myers diept altijd op het web om de zoveel tijd een oude klassieker op en vertelt er wetenswaardig over. Vandaag kwam ik de review tegen van de plaat Dream of You van Helen Merrill. En ook interviewfragmenten en allerlei weetjes over die plaat. Leuk om te lezen, dus hierbij de link naar de site.
zondag, november 14, 2010
Mooi artikel over het 'snappen' van muziek - Artist in Residence Greg Osby
Via de nieuwe media liep ik aan tegen dit Freedom of Choice artikel van Artist in Residence Greg Osby on Indaba Music. Hij schrijft over hoe je tegen muziek aan kunt kijken en vooral: of je alles van je muzikale voorgangers geweldig moet vinden. Hoe ga je daarmee om?
Heel kort gezegd komt het erop neer dat hij zegt: ontwikkel je eigen stijl, je eigen smaak en laat je niet voor-zeggen of teveel beinvloeden door wat anderen mensen vinden dat geweldige muziek is of wat ze vinden dat jij als muzikant moet vinden. Volg je eigen pad en als de tijd daar is dan komt die muziek die je eerst misschien niets vond, vanzelf wel weer tot je en dan 'snap' je die muziek wel.
Ik heb een beetje een soortgelijke beleving. Ruim tien jaar geleden had ik les van Stefan Schmid, één van de leden van Zuco103. Een heel inspirerende en goede pianist. Die lied me toen op een bandje een eerste demo horen van hun muziek. En de zang van Lilian Viera die greep me direkt, maar alle muziek erom heen vond ik maar moeilijk. Complex. Druk. En in eerste instantie moeilijk te plaatsen en te snappen. Daar moesten mijn oren en geest gewoon even naar gaan 'staan'. Ja, en toen dat dan eenmaal gebeurde kon ik ze ook goed volgen in hun verdere muzikale reis.
Snap je?
Heel kort gezegd komt het erop neer dat hij zegt: ontwikkel je eigen stijl, je eigen smaak en laat je niet voor-zeggen of teveel beinvloeden door wat anderen mensen vinden dat geweldige muziek is of wat ze vinden dat jij als muzikant moet vinden. Volg je eigen pad en als de tijd daar is dan komt die muziek die je eerst misschien niets vond, vanzelf wel weer tot je en dan 'snap' je die muziek wel.
Ik heb een beetje een soortgelijke beleving. Ruim tien jaar geleden had ik les van Stefan Schmid, één van de leden van Zuco103. Een heel inspirerende en goede pianist. Die lied me toen op een bandje een eerste demo horen van hun muziek. En de zang van Lilian Viera die greep me direkt, maar alle muziek erom heen vond ik maar moeilijk. Complex. Druk. En in eerste instantie moeilijk te plaatsen en te snappen. Daar moesten mijn oren en geest gewoon even naar gaan 'staan'. Ja, en toen dat dan eenmaal gebeurde kon ik ze ook goed volgen in hun verdere muzikale reis.
Snap je?
zaterdag, november 13, 2010
Blip.fm - kanaaltje Jazzjunk - wat vinden we ervan?
Tja, sinds een tijdje zit deze jazzjunkie op blip.fm. Dat is een site die als een schil over het Internet hangt en het de willekeurige deelnemer mogelijk maakt om de Internet-dj uit te hangen. Zo ook deze Jazzjunkie die lustig aan het experimenteren is geslagen.
Hoe werkt het allemaal?
Tja, ik ben er zelf ook nog niet helemaal uit, want de site is niet altijd even makkelijk ingedeeld, maar het gaat ongeveer als volgt:
1. Je hebt je eigen kanaal, waar je liedjes kunt laten horen; in mijn geval het kanaal van de JazzjunkNL
2. Die liedjes zoek je op internet, op youtube, soundcloud, itunes of waar dan ook en als je mazel hebt met auteursrechten enzo dan zijn die afspeelbaar in blip.fm; je kunt ze dan blippen (of liedjes van anderen re-blippen); je kunt ook eigen opgenomen opnames die je bij soundcloud hebt staan bijvoorbeeld, af laten spelen,
3. De interface heeft wat weg van Tweeten/Twitteren in de zin dat je 140 karakters hebt om een boodschapje te plaatsen bij de liedjes die je op je virtuele
4. Blip.fm interfacet met Twitter en allerlei andere social media, zodat wat je doet in blip.fm ook doorgegeven wordt aan twitter (dat kun je heel makkelijk aan en uitzetten overigens); het is wel handig als je daarom dezelfde naam hebt als op twitter,
5. En dan het padvinders-element: de credits en props...... je wordt op allerlei manieren gestimuleerd om andere dj's te beluisteren en met credits/props te belonen voor hun muziekkeuze; zo heb je allerlei levels/badges die je kunt verdienen; early adopter, smaakmaker, hotstreak, enzovoorts. Ik ben zelf nu druk bezig om de 14-dagen elke dag 1 blip badge te verdienen,
6. Je kunt een playlist maken (ben ik nog niet aan toegekomen) en ongetwijfeld kan er nog veel meer (zie ook hier een engelstalige gids).
7. Het aantal dj's is overweldigend, maar er is een soort van 'tuner' waarmee je op trefwoorden dj's kunt selecteren en dus een eigen music-timeline kunt maken; ik heb maar wat jazz, vocal, enzovoorts gekozen.
Pff..... tja, wat een gedoe zult u denken.... en dat denk ik eigenlijk ook. Plus, ik vraag me af wie er nu waaraan precies geld verdient en of het met de auteursrechten allemaal wel netjes is geregeld. Aan de andere kant is het wel leuk om een eigen radioplekje te hebben en je komt ook allerhande nieuwe muzikale ontdekkingen tegen. Als je af en toe eens een beetje over blip surft hoor je toch wel leuke en mooie dingen. Er is een man die big bands doet: S75, dan heb je bleakmouse, jazzNL en ook nog avivajazz.
Ach, oordeelt en snuffelt u zelf maar. Veel luisterplezier !
Hoe werkt het allemaal?
Tja, ik ben er zelf ook nog niet helemaal uit, want de site is niet altijd even makkelijk ingedeeld, maar het gaat ongeveer als volgt:
1. Je hebt je eigen kanaal, waar je liedjes kunt laten horen; in mijn geval het kanaal van de JazzjunkNL
2. Die liedjes zoek je op internet, op youtube, soundcloud, itunes of waar dan ook en als je mazel hebt met auteursrechten enzo dan zijn die afspeelbaar in blip.fm; je kunt ze dan blippen (of liedjes van anderen re-blippen); je kunt ook eigen opgenomen opnames die je bij soundcloud hebt staan bijvoorbeeld, af laten spelen,
3. De interface heeft wat weg van Tweeten/Twitteren in de zin dat je 140 karakters hebt om een boodschapje te plaatsen bij de liedjes die je op je virtuele
4. Blip.fm interfacet met Twitter en allerlei andere social media, zodat wat je doet in blip.fm ook doorgegeven wordt aan twitter (dat kun je heel makkelijk aan en uitzetten overigens); het is wel handig als je daarom dezelfde naam hebt als op twitter,
5. En dan het padvinders-element: de credits en props...... je wordt op allerlei manieren gestimuleerd om andere dj's te beluisteren en met credits/props te belonen voor hun muziekkeuze; zo heb je allerlei levels/badges die je kunt verdienen; early adopter, smaakmaker, hotstreak, enzovoorts. Ik ben zelf nu druk bezig om de 14-dagen elke dag 1 blip badge te verdienen,
6. Je kunt een playlist maken (ben ik nog niet aan toegekomen) en ongetwijfeld kan er nog veel meer (zie ook hier een engelstalige gids).
7. Het aantal dj's is overweldigend, maar er is een soort van 'tuner' waarmee je op trefwoorden dj's kunt selecteren en dus een eigen music-timeline kunt maken; ik heb maar wat jazz, vocal, enzovoorts gekozen.
Pff..... tja, wat een gedoe zult u denken.... en dat denk ik eigenlijk ook. Plus, ik vraag me af wie er nu waaraan precies geld verdient en of het met de auteursrechten allemaal wel netjes is geregeld. Aan de andere kant is het wel leuk om een eigen radioplekje te hebben en je komt ook allerhande nieuwe muzikale ontdekkingen tegen. Als je af en toe eens een beetje over blip surft hoor je toch wel leuke en mooie dingen. Er is een man die big bands doet: S75, dan heb je bleakmouse, jazzNL en ook nog avivajazz.
Ach, oordeelt en snuffelt u zelf maar. Veel luisterplezier !
woensdag, november 03, 2010
Jazz invaders grooven mooi met hun album 3 op de luisterpaal
Ik stuit net in de Luisterpaal van Radio 6 op het album 3 van The Jazz Invaders (ziehier de website van Social Beats voor meer info over het album). Ach, wat een heerlijke tunes om zo op een woensdagmiddag te horen als je achter de PC zit te werken...! Smaakvol, doordacht, grooven, want jazz mag ook lekker zijn, het hoeft niet alleen maar gealtereerde ladders te wezen. Hmmm... lekker !
PS. o ja, en wat trouwens ook zo handig is, als je album 3 heet..... dat je bovenaan in lijstjes komt ;-)
PS2. Update 21.15 uur. Ik heb bij heel erg herhaald luisteren vandaag toch trouwens de indruk dat er meer gealtereerd wordt dan je op eerste gezicht vermoed. Ga er maar geen werkstuk over schrijven, maar dat maakt het nog bijzonderder. Wat een ongelofelijk lekkere plaat is het... !
PS. o ja, en wat trouwens ook zo handig is, als je album 3 heet..... dat je bovenaan in lijstjes komt ;-)
PS2. Update 21.15 uur. Ik heb bij heel erg herhaald luisteren vandaag toch trouwens de indruk dat er meer gealtereerd wordt dan je op eerste gezicht vermoed. Ga er maar geen werkstuk over schrijven, maar dat maakt het nog bijzonderder. Wat een ongelofelijk lekkere plaat is het... !
vrijdag, oktober 29, 2010
Lizz Wright in Paradiso!!
Wat een ongelofelijk bijzonder concert hebben de jazzjunks achter de rug. Wij gingen namelijk naar Lizz Wright in Paradiso!!. Vanaf begin tot einde een uniek concert. Muzikanten die geheel samen van ultrazacht naar ultravet gaan. Muzikanten die samen zijn met zangeres en andersom (maak je ook niet altijd mee..). En dan die unieke stem en passie van Lizz Wright. Allerlei liedjes net even een tempo lager, meer laid back, zodat haar kleuring en nuances in de zang alle ruimte krijgen. Heeel mooie diepe stem, maar vooral en bovenal, zo écht. Zij zingt wat ze voelt en ze voelt wat ze gelooft en dus zingt ze wat ze gelooft en dat is echt. En misschien is het niet makkelijk voor de zaal en het publiek dat het dan wat gospel aandoet of wordt (het merendeel van Nederland is immers ontkerkt) maar voor ons jazzjunks was dat geen probleem, wij gingen hoe dan ook uit hun dak.
Mooie bewerkingen/arrangementen van de liedjes die ze zong; met veel ruimte in de muziek zelf en vooral geen angst voor rust en stilte. Heel mooie samenwerking tussen bas, drum en piano met ritme's, tegenritmes, stuwen, ruimte geven, alles zat erin. A capella versie van Silence door Lizz Wright; ook zo bijzonder. En heel stiekem vroegen we ons af hoe het geweest zou zijn als Lizz die had gezongen zonder microfoon versterking; dat was dan helemaal ultrakippevel geweest.
Ach, mensen mensen, wij zijn natuurlijk weg van Lizz. Waren er 4 jaar geleden voor naar Brussel gereisd, maar dat was een groot, niet zo intieme plek. Na afloop toen moedigden we haar aan om toch snel naar Amsterdam te komen. Welaan, we hebben even moeten wachten, maar wat is het heerlijk om dan zo'n fijn concert mee te mogen maken. En zij vertelde ons ook dat ze dit concert in het intieme paradiso wel heel erg fijn vond (en brussel hierbij vergeleken toch iets minder intiem en bijzonder was...). Afijn, we hebben ook de bandleden helemaal ontzettend enorm bedankt (helaas de fantastische pianist/organist misgelopen) en pff.... we genieten nog steeds !
PS.. Zie ook hier wat meer info en interview Lizz Wright op NPR
Mooie bewerkingen/arrangementen van de liedjes die ze zong; met veel ruimte in de muziek zelf en vooral geen angst voor rust en stilte. Heel mooie samenwerking tussen bas, drum en piano met ritme's, tegenritmes, stuwen, ruimte geven, alles zat erin. A capella versie van Silence door Lizz Wright; ook zo bijzonder. En heel stiekem vroegen we ons af hoe het geweest zou zijn als Lizz die had gezongen zonder microfoon versterking; dat was dan helemaal ultrakippevel geweest.
Ach, mensen mensen, wij zijn natuurlijk weg van Lizz. Waren er 4 jaar geleden voor naar Brussel gereisd, maar dat was een groot, niet zo intieme plek. Na afloop toen moedigden we haar aan om toch snel naar Amsterdam te komen. Welaan, we hebben even moeten wachten, maar wat is het heerlijk om dan zo'n fijn concert mee te mogen maken. En zij vertelde ons ook dat ze dit concert in het intieme paradiso wel heel erg fijn vond (en brussel hierbij vergeleken toch iets minder intiem en bijzonder was...). Afijn, we hebben ook de bandleden helemaal ontzettend enorm bedankt (helaas de fantastische pianist/organist misgelopen) en pff.... we genieten nog steeds !
PS.. Zie ook hier wat meer info en interview Lizz Wright op NPR
zondag, oktober 17, 2010
Berts Bytes.... we want more en dat krijgen we deze week dan ook !!
Voor jazzpiano liefhebbers als de Jazzjunk is er één prachtige constante in het Nederlands jazzlandschap en dat is de Bytes van Bert van den Brink: Berts Bytes. Ook dit weekend is het weer zo'n prachtige compositie/uitvoering: More. Gewoon omdat hij het zo mooi vind.
En toen ik daar vandaag van aan het genieten was, besefte ik me opeens dat het wel heel raar was dat ik al die tijd aan de ene kant ademloos van berts bytes geniet en aan de andere kant een jazzlog volschrijf, terwijl hij met zijn Bytes daar nog niet eens op genoemd is.... Dat vind ik echt een heel grote vergissing, die ik nu dan maar met klein schaamrood op de kaken goedmaak.
Ik hoop dat van den Brink nog heel lang doorgaat met zijn Bytes en raad u allen aan: spoed u naar Berts Bytes en geniet !
En voor de youtube adepten...:
En toen ik daar vandaag van aan het genieten was, besefte ik me opeens dat het wel heel raar was dat ik al die tijd aan de ene kant ademloos van berts bytes geniet en aan de andere kant een jazzlog volschrijf, terwijl hij met zijn Bytes daar nog niet eens op genoemd is.... Dat vind ik echt een heel grote vergissing, die ik nu dan maar met klein schaamrood op de kaken goedmaak.
Ik hoop dat van den Brink nog heel lang doorgaat met zijn Bytes en raad u allen aan: spoed u naar Berts Bytes en geniet !
En voor de youtube adepten...:
maandag, september 27, 2010
zaterdag, september 18, 2010
Cor ontmoet Brigitte Kaandorp: heerlijke avond
Op het laatst zag ik afgelopen donderdag nog een twitterberichtje van Cor Bakker, even doorklikken leerde dat hij met Brigitte Kaandorp een 'avond met' zou spelen in zaanstad-theater. En dat werd een heel mooie avond, volgens het concept: kom bij Cor in de huiskamer. En daarmee komt Cor Bakker uit de coulissen tevoorschijn. Want hij is altijd dienend aanwezig en het is leuk om eens te zien welke muziek hij zelf leuk vindt.
Even voor de duidelijkheid, wie heel goed luisterde naar Paul de Leeuw shows kon al ontdekken hoe humoristisch Cor is. Want hij gaf altijd klein en groter muzikaal commentaar op wat er in de show gebeurde. Voor mij reden om Paul de Leeuw te blijven kijken (en vooral luisteren). En ook bij gastoptredens bij bands kon je meer te weten komen over zijn helden, maar goed, dat gingen we nu eens volledig in het theater horen.
Ditmaal geen bijcommentaar van Cor maar samen met Brigitte Kaandorp mooie liedjes. Met liedjes van muzikale helden als jules de corte (ik zou wel eens willen weten), annie m g schmidt (h bannink), clare fischer enzovoorts. Alleen is het natuurlijk niet eenvoudig om naast brigitte kaandorp nog een gewoon gesprek te voeren, laat staan theatershow te maken. Zij heeft in elke vezel van haar lichaam een ongeremd humoristisch commentaar voorhanden en dat spreekt zo luid dat we in de zaal zelfs bij de meest eenvoudige momenten moeten schaterlachen. En het publiek leek daarbij verdeeld in Kaandorp aanhangers (die de hele tijd wilden lachen) en in muziekliefhebbers (een wat kleinere groep, zo te horen).
Cor en Brigitte hadden uitonderhandeld dat ze gingen geven en nemen. Op verzoek van Cor zong Brigitte, op haar lage stem, zonder vibrato, my funny valentine. En dat was heel goed gezien van Cor: na één verse verstomde het gelach van de Kaandorp aanhang en maakte het plaats voor verstilde ontroering. Het was prachtig, maar je kon ook voelen dat het eng was voor Brigitte. Niet een eigen lied (een maatwerk jas die helemaal past) maar andermands lied.
Om de spanning van dat optreden kwijt te kunnen lanceerde kaandorp er direkt een Mexico achteraan. Ja.. mexico met die grote uithaal van mary servaes... Vervolgens, op speciaal verzoek: 'het is over': wereldberoemde lied van bannink/schmidt. En ook dat was adembenemend mooi gebracht. Maar weer voelde je dat Brigitte niet tot in alle diepte durfde te gaan bij het lied; dat was misschien toch te spannend.
Heel bijzonder was dat Brigitte bij haar eigen liedjes, in haar eigen idioom, wél helemaal die diepgang en persoonlijke kant durft te pakken. Daarmee grijpt ze je als publiek direkt bij de strot. En als ze die liedjes zingt heeft het publiek helemaal niet de neiging om overal bij te lachen. Kortom: ze heeft echt een eigen taal/idioom opgebouwd en daarin is ze onovertroffen.
Al met al een avond die je direkt pakt, van het begin tot het eind (er was geen pauze). En we hopen dat er veel soortgelijke avonden (want dat schijnt de bedoeling te zijn, met telkens andere artiesten) volgen. En tot die volgende keer luisteren we gewoon nog even naar de CD's van Cor die we naderhand hebben gekocht (waarover later meer).
Even voor de duidelijkheid, wie heel goed luisterde naar Paul de Leeuw shows kon al ontdekken hoe humoristisch Cor is. Want hij gaf altijd klein en groter muzikaal commentaar op wat er in de show gebeurde. Voor mij reden om Paul de Leeuw te blijven kijken (en vooral luisteren). En ook bij gastoptredens bij bands kon je meer te weten komen over zijn helden, maar goed, dat gingen we nu eens volledig in het theater horen.
Ditmaal geen bijcommentaar van Cor maar samen met Brigitte Kaandorp mooie liedjes. Met liedjes van muzikale helden als jules de corte (ik zou wel eens willen weten), annie m g schmidt (h bannink), clare fischer enzovoorts. Alleen is het natuurlijk niet eenvoudig om naast brigitte kaandorp nog een gewoon gesprek te voeren, laat staan theatershow te maken. Zij heeft in elke vezel van haar lichaam een ongeremd humoristisch commentaar voorhanden en dat spreekt zo luid dat we in de zaal zelfs bij de meest eenvoudige momenten moeten schaterlachen. En het publiek leek daarbij verdeeld in Kaandorp aanhangers (die de hele tijd wilden lachen) en in muziekliefhebbers (een wat kleinere groep, zo te horen).
Cor en Brigitte hadden uitonderhandeld dat ze gingen geven en nemen. Op verzoek van Cor zong Brigitte, op haar lage stem, zonder vibrato, my funny valentine. En dat was heel goed gezien van Cor: na één verse verstomde het gelach van de Kaandorp aanhang en maakte het plaats voor verstilde ontroering. Het was prachtig, maar je kon ook voelen dat het eng was voor Brigitte. Niet een eigen lied (een maatwerk jas die helemaal past) maar andermands lied.
Om de spanning van dat optreden kwijt te kunnen lanceerde kaandorp er direkt een Mexico achteraan. Ja.. mexico met die grote uithaal van mary servaes... Vervolgens, op speciaal verzoek: 'het is over': wereldberoemde lied van bannink/schmidt. En ook dat was adembenemend mooi gebracht. Maar weer voelde je dat Brigitte niet tot in alle diepte durfde te gaan bij het lied; dat was misschien toch te spannend.
Heel bijzonder was dat Brigitte bij haar eigen liedjes, in haar eigen idioom, wél helemaal die diepgang en persoonlijke kant durft te pakken. Daarmee grijpt ze je als publiek direkt bij de strot. En als ze die liedjes zingt heeft het publiek helemaal niet de neiging om overal bij te lachen. Kortom: ze heeft echt een eigen taal/idioom opgebouwd en daarin is ze onovertroffen.
Al met al een avond die je direkt pakt, van het begin tot het eind (er was geen pauze). En we hopen dat er veel soortgelijke avonden (want dat schijnt de bedoeling te zijn, met telkens andere artiesten) volgen. En tot die volgende keer luisteren we gewoon nog even naar de CD's van Cor die we naderhand hebben gekocht (waarover later meer).
donderdag, september 16, 2010
Bill Evans - herinneringen op het web
Marc Myers haalt herinneringen op aan Bill Evans op deze pagina, met verwijzingen naar interviews, youtube en een gedicht zoals voorgedragen bij zijn uitvaart. Zeer de moeite waard!
zondag, augustus 08, 2010
Benjamin Herman in concertgebouw: zaterdagavond was prachtig !
Via Twitter hadden we al gezien hoe intensief de repetities en voorbereiding al was en het concert op zaterdag stelde zeker niet teleur. Benjamin Herman introduceerde in de eerste set: pianist Stan Tracey, bassist Andrew Cleyndert, drummer Clark Tracey en tenorist Bobby Wellins. Effectief het Stan Tracy trio met gasten Bobby Wellins and Benjamin Herman.
Het was veel en mooie Monk: zoals I mean you, Bye-ya, Bright Missisipi en tussendoor ook nog Angel Eyes. Met een heel attente melodie-(her)kennende drummer Clark Tracey. Mooie en goed luisterende drummer die heldere keuzes maakt en transparante structuur houdt zoals Horace Silver dat ook zo mooi kan. Een solide bassist en een mooie toon van tenorist Wilson.
Pianist Stan was prettig aanwezig en zichzelf. Liet in liedjes ook gewoon een paar chorussen lopen omwille van klankbeeld en ruimte voor anderen. En speelde veel met linkerhand over rechterhand; het leek allemaal heel toevallig, maar was eigenlijk erg consistent in zijn vorm. Zoals Benjamin Herman al aangaf: Stan Tracy heeft in de loop der jaren een eigen manier/verhouding tot Monk gekregen en daarin een mooie stijl ontwikkeld. Met schuivende sexten, voorhoudingen en mooie ritmiek. Dat werd echt een heel bijzondere kennismaking met een voor Jazzjunk onbekende pianist. Zie ook hier een stukje youtube van prachtig lied van plaat Under the Milkwood.
Na de pauze een heel andere line-up. Met Ernst Glerum op bas, Joost Patocka op drums, Rein de Graaff op piano en Piet Noordijk op alt. Glerum en Patocka zetten een heel erg mooie begeleiding neer die de basis vormde voor een mooie set met onder andere Grooving High, Things ain't what they used to be, Round Midnight, Stardust, Autumn in New York. Met een lyrische en licht ongeduldigde Piet Noordijk, die al tijdens de nummers op zijn setlistbriefje keek om te zien wat het volgende lied zou zijn. En die aan het eind van de set een pianosolo lang genoeg vond duren en besloot het thema erin te jassen. Goeie gast gewoon, fijne Rotterdammer.
Ernst Glerum zette een mooie bassolo neer en was op de halve contrabas zeer inventief en dienend tegelijk. Vormde een heel goed duo met Joost Patocka samen, die zeer alert bleef om te zien of de troepen in de ritmesectie wel bijeen bleven. En met Rein de Graaff een heel ander type pianist dan voor de pauze. Ook een eigen stijl, wat meer gericht op vorm dan expressie.
Wat Jazzjunk zich realiseerde dat er eigenlijk gebeurt in zo'n concert is dat iedereen als het ware de huiskamer/muzikale leefwereld van Benjamin Herman wordt ingezogen en er bijna een sfeer komt van samen mooie plaatjes luisteren. Ondertussen vergeet je dan bijna dat de gastheer zelf niet alleen plaatjes opzet, maar minstens even bijzonder meespeelt. Heel mooie gedachten, vingeroefeningen, verwijzingen, omkeringen, commentaren komen voorbij in het spel van Benjamin Herman. En ook steeds beter gebruik van de stiltes en rust. Heel bijzonder, dit alles bij elkaar.
Jazzjunk vindt Benjamin Herman dus niet alleen heel goed, maar ook zeer elegant en respectvol, wat een echt grote musicus siert. Die kan en wil altijd leren, gaat vooruit, beweegt, is gepassioneerd en kent ondertussen de traditie waar hij in staat en diverse tradities waar hij naartoe gaat. Tja en als je dan ook na afloop zijn muzikale geestverwant Jules Deelder hebt die plaatjes draait, dan kan de avond niet meer stuk. Er werd bij die knettergoeie muziek vooral in het begin veel aapjes gekeken in het cafe en iets te weinig gedanst (zat ook wel vol, maar toch, de dames wilden wel, maar de Nederlandse heren zijn dan toch te bang). Terwijl Jules in goed gemutste stemming de luisteraars er periodiek aan herinnerde dat zijn jazzplaatjes effe andere koek waren dan Wagner,... dan Mahler, ... dan Bruckner.
Al met al dus een prachtige avond, van begin tot eind !
Het was veel en mooie Monk: zoals I mean you, Bye-ya, Bright Missisipi en tussendoor ook nog Angel Eyes. Met een heel attente melodie-(her)kennende drummer Clark Tracey. Mooie en goed luisterende drummer die heldere keuzes maakt en transparante structuur houdt zoals Horace Silver dat ook zo mooi kan. Een solide bassist en een mooie toon van tenorist Wilson.
Pianist Stan was prettig aanwezig en zichzelf. Liet in liedjes ook gewoon een paar chorussen lopen omwille van klankbeeld en ruimte voor anderen. En speelde veel met linkerhand over rechterhand; het leek allemaal heel toevallig, maar was eigenlijk erg consistent in zijn vorm. Zoals Benjamin Herman al aangaf: Stan Tracy heeft in de loop der jaren een eigen manier/verhouding tot Monk gekregen en daarin een mooie stijl ontwikkeld. Met schuivende sexten, voorhoudingen en mooie ritmiek. Dat werd echt een heel bijzondere kennismaking met een voor Jazzjunk onbekende pianist. Zie ook hier een stukje youtube van prachtig lied van plaat Under the Milkwood.
Na de pauze een heel andere line-up. Met Ernst Glerum op bas, Joost Patocka op drums, Rein de Graaff op piano en Piet Noordijk op alt. Glerum en Patocka zetten een heel erg mooie begeleiding neer die de basis vormde voor een mooie set met onder andere Grooving High, Things ain't what they used to be, Round Midnight, Stardust, Autumn in New York. Met een lyrische en licht ongeduldigde Piet Noordijk, die al tijdens de nummers op zijn setlistbriefje keek om te zien wat het volgende lied zou zijn. En die aan het eind van de set een pianosolo lang genoeg vond duren en besloot het thema erin te jassen. Goeie gast gewoon, fijne Rotterdammer.
Ernst Glerum zette een mooie bassolo neer en was op de halve contrabas zeer inventief en dienend tegelijk. Vormde een heel goed duo met Joost Patocka samen, die zeer alert bleef om te zien of de troepen in de ritmesectie wel bijeen bleven. En met Rein de Graaff een heel ander type pianist dan voor de pauze. Ook een eigen stijl, wat meer gericht op vorm dan expressie.
Wat Jazzjunk zich realiseerde dat er eigenlijk gebeurt in zo'n concert is dat iedereen als het ware de huiskamer/muzikale leefwereld van Benjamin Herman wordt ingezogen en er bijna een sfeer komt van samen mooie plaatjes luisteren. Ondertussen vergeet je dan bijna dat de gastheer zelf niet alleen plaatjes opzet, maar minstens even bijzonder meespeelt. Heel mooie gedachten, vingeroefeningen, verwijzingen, omkeringen, commentaren komen voorbij in het spel van Benjamin Herman. En ook steeds beter gebruik van de stiltes en rust. Heel bijzonder, dit alles bij elkaar.
Jazzjunk vindt Benjamin Herman dus niet alleen heel goed, maar ook zeer elegant en respectvol, wat een echt grote musicus siert. Die kan en wil altijd leren, gaat vooruit, beweegt, is gepassioneerd en kent ondertussen de traditie waar hij in staat en diverse tradities waar hij naartoe gaat. Tja en als je dan ook na afloop zijn muzikale geestverwant Jules Deelder hebt die plaatjes draait, dan kan de avond niet meer stuk. Er werd bij die knettergoeie muziek vooral in het begin veel aapjes gekeken in het cafe en iets te weinig gedanst (zat ook wel vol, maar toch, de dames wilden wel, maar de Nederlandse heren zijn dan toch te bang). Terwijl Jules in goed gemutste stemming de luisteraars er periodiek aan herinnerde dat zijn jazzplaatjes effe andere koek waren dan Wagner,... dan Mahler, ... dan Bruckner.
Al met al dus een prachtige avond, van begin tot eind !
zaterdag, juli 24, 2010
Zomaar wat herinneringen aan Breuker....
Deze week is Willem Breuker overleden (NOS). Een markante figuur in het Nederlandse muzieklandschap. En ik vind het maar moeilijk om te beseffen dat hij er niet meer is, Willem Breuker is er namelijk op de een of andere manier altijd. Hieronder zomaar wat herinneringen.
Ik herinner me het cafe boven de oude schouwburg in Rotterdam (al lang geleden afgebroken) en muziek die ik niet begreep, maar die verraste, soms swingde en waar ik toen (in mijn tienerjaren) gefascineerd keek naar de trompettisten die zoveel plezier maakten. De energie en plezier spatte ervanaf.
Nog weer wat jaren later, speciaal teruggegaan naar Doelen om met wat vrienden en ook mijn moeder gaan kijken/luisteren naar Breuker collectief. Om het live mee te maken. En de plezier en energie was er nog steeds. Mooie gedachtenkronkels in muziek en optreden. Verrassing, soms ook oubolligheid en expres te kitscherig. Je kon het zo gek niet verzinnen of het kwam zomaar voorbij.
Twintig jaar later rond de jaarwisseling in Amsterdam naar de klap op de vuurpijl geweest. En mijn smaak zal veranderd zijn, was ouder geworden natuurlijk, maar het was minder wat ik verwachtte. Nou ja, misschien bleef Willem wel in beweging met muzikale ontwikkeling en was ikzelf inmiddels al ingerangeerd op bepaalde stijlen. Maar zijn energie bleef onveranderd.
Sindsdien heb ik hem alleen op radio, tv enzo gezien/gehoord. Maar voor mij is hij voor altijd onverminderd verbonden met het met muziek overbrengen van energie, positiviteit, nieuwsgierigheid en passie. Zo zal hij hele generaties Nederlanders de muziek ingetrokken hebben. En daar mag je best wel een standbeeld voor oprichten eigenlijk.
Ik herinner me het cafe boven de oude schouwburg in Rotterdam (al lang geleden afgebroken) en muziek die ik niet begreep, maar die verraste, soms swingde en waar ik toen (in mijn tienerjaren) gefascineerd keek naar de trompettisten die zoveel plezier maakten. De energie en plezier spatte ervanaf.
Nog weer wat jaren later, speciaal teruggegaan naar Doelen om met wat vrienden en ook mijn moeder gaan kijken/luisteren naar Breuker collectief. Om het live mee te maken. En de plezier en energie was er nog steeds. Mooie gedachtenkronkels in muziek en optreden. Verrassing, soms ook oubolligheid en expres te kitscherig. Je kon het zo gek niet verzinnen of het kwam zomaar voorbij.
Twintig jaar later rond de jaarwisseling in Amsterdam naar de klap op de vuurpijl geweest. En mijn smaak zal veranderd zijn, was ouder geworden natuurlijk, maar het was minder wat ik verwachtte. Nou ja, misschien bleef Willem wel in beweging met muzikale ontwikkeling en was ikzelf inmiddels al ingerangeerd op bepaalde stijlen. Maar zijn energie bleef onveranderd.
Sindsdien heb ik hem alleen op radio, tv enzo gezien/gehoord. Maar voor mij is hij voor altijd onverminderd verbonden met het met muziek overbrengen van energie, positiviteit, nieuwsgierigheid en passie. Zo zal hij hele generaties Nederlanders de muziek ingetrokken hebben. En daar mag je best wel een standbeeld voor oprichten eigenlijk.
dinsdag, juli 20, 2010
Check out Soundcloud.... !
Vandaag tegen de site Soundcloud aangelopen; een opslag en distributiesite voor muziek en muzikanten. Veel te doen en veel te luisteren op de site, maar ik liep tegen mooie zaken aan zoals:
- Rob van de WouW - met Tunnelvision, mooie funky/lounge trompet composities,
- Radio Rijnmond, met opslag van allerlei uitzendingen, leuk om terug te horen, check ook hun jazz na zezz sessies en Live in Loyd (met de zomerse HermanHerman-set).
Meest bijzondere vondst was Well you needn't in een versie uit 1975 van Larry Ridley. Prachtige uitvoering en er blijkt ook een blogpagina aan die hele plaat gewijd te zijn (Sum of the parts van Larry Ridley). Zie op deze link van blogspot. Naar de plaat gaan we later nog eens op zoek, maar de typische jaren 70 klanken (beetje de clavinet van Stevie Wonder uit superstition, die hoor je ook) doen de mens veel goed.
Kortom, veel te zien en te beleven bij Soundcloud.
Jazzjunk heeft zich natuurlijk ook direkt aangemeld.
Wordt zeker vervolgd.
- Rob van de WouW - met Tunnelvision, mooie funky/lounge trompet composities,
- Radio Rijnmond, met opslag van allerlei uitzendingen, leuk om terug te horen, check ook hun jazz na zezz sessies en Live in Loyd (met de zomerse HermanHerman-set).
Meest bijzondere vondst was Well you needn't in een versie uit 1975 van Larry Ridley. Prachtige uitvoering en er blijkt ook een blogpagina aan die hele plaat gewijd te zijn (Sum of the parts van Larry Ridley). Zie op deze link van blogspot. Naar de plaat gaan we later nog eens op zoek, maar de typische jaren 70 klanken (beetje de clavinet van Stevie Wonder uit superstition, die hoor je ook) doen de mens veel goed.
Kortom, veel te zien en te beleven bij Soundcloud.
Jazzjunk heeft zich natuurlijk ook direkt aangemeld.
Wordt zeker vervolgd.
vrijdag, juli 16, 2010
Romain Collin - interview met jazz pianist... interessant !
Op NPR Org een leuk interview met Romain Collin. Zie achtergrondinfo op deze link en beluister het interview door op de pagina op het speakertje te drukken. Afwisseling van spel en interview maakt dit een mooi interview. En muziek moet je voor zichzelf laten spreken.
As we write moet ik het interview nog helemaal uitluisteren maar ben zo enthousiast dat ik direkt effe blog. Must-hear.
As we write moet ik het interview nog helemaal uitluisteren maar ben zo enthousiast dat ik direkt effe blog. Must-hear.
maandag, juli 12, 2010
Algemene impressies North Sea Jazz - vrijdagavond
Tja, Pat Metheny was natuurlijk geweldig, en daarna bleek het een typische festival avond te worden. Dat betekent dat je handig moet manoevreren; zo'n kwartier rond begin en eind van een nieuwe set wordt het in sommige zalen/plekjes wat onrustig en is het lastig om te genieten van de muziek, met al die wandelaars ertussen. Daar staat tegenover dat je prachtige snoepjes muziek en events meekrijgt.
Zoals: Typhoon en New Cool Collective. Vernieuwend, bruisend, energiek en mooie cross-over van hip hop en jazz. Ziehier de youtube impressie van Benjamin Herman erover. Bijna 50 % procent verdeeld over de Congo-tent. Tent te klein (en warm) wat dan wel weer mooie charme opleverde. Toen door naar Jamie Lidell die net zijn nummer Another Day inzette. Mooie stem, swingend nummer, maar zijn instrumentalisten en arrangment kleurden wat bleek (maar dat kan moeilijk anders als je net van NCC en Metheny komt). Heel anders dan Nora Jones, die zichzelf op één van haar hits (don't know why) op piano begeleidde. Ondanks de bekendheid en airplay van het nummer heel mooi en authentiek. Had ik niet verwacht.
Gauw door naar de fruitsnacks en daarna het Noorse duo Albatrosh (hoor ze op deze link). Sterke rytmiek en een muzikale inhoud die maakt dat je vergeet dat het erg free-style is en toch coherent en prettig om te horen. Onverwachte verrassing dus en een vreselijk goede pianist, met wat Nabokov trekjes, maar vooral eigen stijl.
Toen verzeild geraakt in filmzaaltje, waar oude youtube filmpjes van commentaar werden voorzien door Roberta Gambarini. Heb haar niet horen zingen, maar was heel leuk om haar heel bevlogen te horen praten over carmen mc rae en het acteren van songs. Sinatra en McRae behoorden zeker tot de best articulerende / verhalende artiesten, waar elk woord een betekenis/gewicht krijgt. Verrassend mooie youtube filmpjes. Wat ze daar draaiden vond ik niet maar deze Jazz-Casual opname van Carmen McRae komt wel in de buurt.
Tja en toen om het af te leren nog even de buitenlucht opgezocht, met Maite Hontelé op trompet, en een groep latin-jazz tijgers waar we Cubop city in herkennen: Marc Bischoff, Mick Paauwe, Gerardo Rosales, Alberto Caicedo en Yumarya Grijt. Dat was heel swingend, passend op die zomeravond. Met als leuk verschijnsel dat natuurlijk allerlei dames hun man naar dit concert sleepten om dan latin te dansen. En die mannen die dat dan eigenlijk niet willen en moeilijk een houding weten te geven. Fijne muziek dus (en ook weer een plezier om naar Marc Bisschoff en zijn solo's te luisteren) en een mooie energie.
Wegens bereiken van muziek-quotum was daarmee de avond gereed en heb ik gemist... helaas... Joshua Redman ... en als retro-act: Earth Wind & Fire. Maar goed, zo gaan die dingen.... de vrijdag was al met al erg mooi voor deze jazzliefhebber !!
Zoals: Typhoon en New Cool Collective. Vernieuwend, bruisend, energiek en mooie cross-over van hip hop en jazz. Ziehier de youtube impressie van Benjamin Herman erover. Bijna 50 % procent verdeeld over de Congo-tent. Tent te klein (en warm) wat dan wel weer mooie charme opleverde. Toen door naar Jamie Lidell die net zijn nummer Another Day inzette. Mooie stem, swingend nummer, maar zijn instrumentalisten en arrangment kleurden wat bleek (maar dat kan moeilijk anders als je net van NCC en Metheny komt). Heel anders dan Nora Jones, die zichzelf op één van haar hits (don't know why) op piano begeleidde. Ondanks de bekendheid en airplay van het nummer heel mooi en authentiek. Had ik niet verwacht.
Gauw door naar de fruitsnacks en daarna het Noorse duo Albatrosh (hoor ze op deze link). Sterke rytmiek en een muzikale inhoud die maakt dat je vergeet dat het erg free-style is en toch coherent en prettig om te horen. Onverwachte verrassing dus en een vreselijk goede pianist, met wat Nabokov trekjes, maar vooral eigen stijl.
Toen verzeild geraakt in filmzaaltje, waar oude youtube filmpjes van commentaar werden voorzien door Roberta Gambarini. Heb haar niet horen zingen, maar was heel leuk om haar heel bevlogen te horen praten over carmen mc rae en het acteren van songs. Sinatra en McRae behoorden zeker tot de best articulerende / verhalende artiesten, waar elk woord een betekenis/gewicht krijgt. Verrassend mooie youtube filmpjes. Wat ze daar draaiden vond ik niet maar deze Jazz-Casual opname van Carmen McRae komt wel in de buurt.
Tja en toen om het af te leren nog even de buitenlucht opgezocht, met Maite Hontelé op trompet, en een groep latin-jazz tijgers waar we Cubop city in herkennen: Marc Bischoff, Mick Paauwe, Gerardo Rosales, Alberto Caicedo en Yumarya Grijt. Dat was heel swingend, passend op die zomeravond. Met als leuk verschijnsel dat natuurlijk allerlei dames hun man naar dit concert sleepten om dan latin te dansen. En die mannen die dat dan eigenlijk niet willen en moeilijk een houding weten te geven. Fijne muziek dus (en ook weer een plezier om naar Marc Bisschoff en zijn solo's te luisteren) en een mooie energie.
Wegens bereiken van muziek-quotum was daarmee de avond gereed en heb ik gemist... helaas... Joshua Redman ... en als retro-act: Earth Wind & Fire. Maar goed, zo gaan die dingen.... de vrijdag was al met al erg mooi voor deze jazzliefhebber !!
zaterdag, juli 10, 2010
Vrijdag op de North Sea Jazz - #1 Pat Metheny
Eigenlijk ging het de Jazzjunk maar om 1 ding dit jaar: concert van Pat Metheny met Lyle Mays (piano en keyboard), Steve Rodby (bass) en Antonio Sanchez (drums). En op vrijdag om zes uur sharp gaven ze de aftrap (om nog maar even in voetbaltermen te denken). En wat voor aftrap. Van de middencirkel direkt in de goal.
Een prachtconcert en wat het vooral zo mooi maakt is het samenspel Mays en Metheny, vergezeld door oude getrouwe Rodby op bas. Alletwee zo volstrekt meester op hun instrument en zo ingespeeld dat je direkt de muziek ingezogen wordt. Allerlei mooie nummers uit het rijke oeuvre van Metheny kwamen voorbij en zo werd de junk al snel ingezogen in de vloeiende melodieen, schuivende akkoorden en betoverende klanken. De groep speelde ook gewoon superzacht en werkte met dynamiek op een manier die je ook in kleine concertzaal zou doen. Het geluid zelf was overigens verrassend goed voor zo'n grote bak die NILE zaal is.
We hoorden voorbijkomen (o.a.) Have you Heard, Phase Dance, Jaco, Are you Going with me en zo nog veel meer. Is moeilijk bijhouden namelijk als je zo aan het genieten bent. En mazzel ook nog: uurtje later liep Mays over het terrein dus kon ik hem nog even persoonlijk bedanken. Wilde hem niet teveel stalken maar was bijzonder om hem even de hand te schudden en fijn om te kunnen vertellen dat het zo'n mooi concert was.
En mooi, dat was het !
Update: er hebben mensen wat youtube filmpjes van concert geplaatst. Mooie impressie is deze:
Een prachtconcert en wat het vooral zo mooi maakt is het samenspel Mays en Metheny, vergezeld door oude getrouwe Rodby op bas. Alletwee zo volstrekt meester op hun instrument en zo ingespeeld dat je direkt de muziek ingezogen wordt. Allerlei mooie nummers uit het rijke oeuvre van Metheny kwamen voorbij en zo werd de junk al snel ingezogen in de vloeiende melodieen, schuivende akkoorden en betoverende klanken. De groep speelde ook gewoon superzacht en werkte met dynamiek op een manier die je ook in kleine concertzaal zou doen. Het geluid zelf was overigens verrassend goed voor zo'n grote bak die NILE zaal is.
We hoorden voorbijkomen (o.a.) Have you Heard, Phase Dance, Jaco, Are you Going with me en zo nog veel meer. Is moeilijk bijhouden namelijk als je zo aan het genieten bent. En mazzel ook nog: uurtje later liep Mays over het terrein dus kon ik hem nog even persoonlijk bedanken. Wilde hem niet teveel stalken maar was bijzonder om hem even de hand te schudden en fijn om te kunnen vertellen dat het zo'n mooi concert was.
En mooi, dat was het !
Update: er hebben mensen wat youtube filmpjes van concert geplaatst. Mooie impressie is deze:
zaterdag, juli 03, 2010
The Bad Plus - Do the Math ; interviews enzo, ook Keith Jarrett
Heb net een nieuwe site ontdekt met mooi interview met Keith Jarrett en nog heel veel meer moois, dat ik verder ga uitvogelen. Is 'do the math' op de site http://thebadplus.typepad.com/. Ga zo even lezen over Mal Waldron en wens u ook veel leesplezier.
En geniet ondertussen gerust van Keith Jarrett himself met I loves you Porgy:
En geniet ondertussen gerust van Keith Jarrett himself met I loves you Porgy:
maandag, juni 28, 2010
Wordpress 3.0 heet Thelonious... hoezo?
Om onduidelijke redenen heeft Wordpress 3.0 de bijnaam Thelonious gekregen... (zie alhier). Leuke hippe lay-outs en dergelijke, maar weet iemand of er ook ergens muziek in zit van the man himself? Of dat het vrij goed bestand is tegen combinaties allerlei psychofarmica? Of is het just for the marketing purpose of it?
Never in his dream(s) would Monk have thought it would come to this...
Never in his dream(s) would Monk have thought it would come to this...
dinsdag, juni 22, 2010
Amstel Big Band en Benjamin Herman in Bethaniënklooster
Jawel, deze zaterdagavond was het even dringen geblazen met alle activiteiten. Waardoor we pas de tweede helft konden meekrijgen van het concert van de Amstel Big Band met Benjamin Herman. Maar toch, het was een mooie ervaring. Waarom eigenlijk?Nou, allereerst de Amstel Big Band zelf en leider-dirigent-componist-arrangeur Sven Schuster. De band bulkt van goede muzikanten en de composities en arrangementen zijn smaakvol en intelligent. Soms iets té intelligent zelfs, want deze Jazzjunk moest wel even zorgen dat zijn oren naar deze muziek/arrangementen ging staan. De grote ideeënrijkdom in de liedjes maakt dan ook zeker een hernieuwd bezoek nodig. Maar dat zal wel even duren, want de Amstel Big Band gaat op zomerstop.
Overigens, de Big Band zelf was nipt tweede geworden op het jazzfestival in Hoofddorp. Volgens de afterparty geruchten was het mogelijk het eigen repertoire dat het hem deed. Want de jury beoordeelde - naar verluidt - niet op de nummers/arrangementen, maar op het big band gehalte. En dat was van een andere band kennelijk beter af te lezen. Maar goed, die tweede prijs is ook niet slecht en levert toch mooi 1500 euro voor de pot op. Ook werden altsaxofonist en gitarist met een eigen prijs in het zonnetje gezet. De gitarist was er deze zaterdag niet, maar altsaxofonist wel en die speelde een heel verdienstelijke duet/battle met Benjamin Herman.
En Benjamin Herman dan? Die was net terug uit Oerol en desalniettemin onkreukbaar in het pak. En onkreukbaar in de muzikale bijdrage. Het is heel bijzonder om hem te horen spelen en te horen zoeken naar de connectie met andere spelers. Hij tunet echt in en dan blijft het lastig natuurlijk als big band om terug te tunen. Want je zit met zo'n arrangement toch in een spoorboekje. En zo zonder gitarist was het vooral de drummer die af en toe even meecommuniceerde met de solo's van meneer Herman. Die onnavolgbaar zijn/blijven en daarnaast smaakvol. Als er veel nootjes zijn, dan nooit vanwege effectbejag en altijd vanwege de noten zelf. Dat blijft bijzonder.
Wat natuurlijk ook gewoon stoer is, was dat Benjamin Herman de baas van de band, Sven Schuster, complimenteerde met de arrangementen/composities. Hij zei zoiets van: ik heb dat ook geprobeerd vroeger, met een beetje de ondertoon van; maar dat past niet zo goed in mijn straatje. En dat sierde hem zeer: credits geven waar die thuishoren en zelf weten wat je wilt, kunt, leuk vindt en ook wat je minder goed kunt.
Qua composities hebben we niet meegeschreven met setlist. Opvallend was dat er een latinachtig nummer was dat heel strak in de groove zat; op de een of andere manier viel daarbij alles in elkaar. In de andere liedjes zat af en toe een burpje, ritmetechnisch dan, maar een kniesoor die daarover valt. En de toegift tenslotte, Now Forever, was een mooi eerbetoon aan de New Cool Collective Sound.
Tot slot nog een woord van dank en hulde aan het Bethaniënklooster. Zij geven zeer genereus gelegenheid aan de Amstel Big Band om hier te repeteren (in ruil voor een concert per half jaar) en daarmee leveren ze een bijzondere bijdrage aan het instand houden van de jazzcultuur in Amsterdam. Als de Jazzjunk niet al lang en breed getrouwd zou zijn dan zou hij alleen al daarom overwegen om zijn trouwfeest bij hun te vieren. Maar dit volstrekt terzijde.
zaterdag, juni 12, 2010
Beetje jazz-geschiedenis toegevoegd... hat-tip to the brothers !
Vandaar dat we wat oud materiaal van voor 2000, eerder aangeboden, nu op de site hebben gezet. Het betreft de uitgaanstips en jazzrecensies van een heel vroege Internetkrant, Mainstreet Journal. Die is inmiddels ter ziele, maar wij kwamen onlangs bij uitzondering in het jazz-circuit namelijk twee vogels tegen die als 'two brothers' het nodige gehoord/gezien hebben. En op het web hebben gezet, toen bloggen nog niet bekend was en blogger niet bestond. Van de week hebben we de digitale teksten gekregen en vandaag op de site gezet op een aparte pagina.
zaterdag, juni 05, 2010
Cubop city big band nu in BIM-huis
Deze week was de Jazzjunk op woensdag in 3-voud in het BIM-huis; helemaal klaar voor de Cubop City Big Band met Lucas van Merwijk. Maar ook met Roberto Quintero en nog enkele andere gasten wiens namen we in de warmte van de Venezolaanse klanken we niet helemaal hebben opgeschreven. Voor wie een soort van indruk wil:
Ook deze woensdag was het een prachtig concert; het blijft alleen lastig om in stoeltjes te zitten om ultieme dansmuziek te luisteren. Pas op het einde kwam er wat beweging in de handel. Maar goed, nu het concert: veel nummers van nieuwe CD: que sensacion. En een paar oudjes ertussendoor. Bovenal zeer bijzonder zangwerk van Yma America en percussiewerk van Quintero uit New York. Wel het geluid wat hard (want versterkt).
Wat verder opviel; mooie tweede solo van trompettist Rik Mol en grote bewondering voor Rolf Delfos. Hij blies een heel mooie solo en slaagde erin om soeverein als surfer bovenop de muzikale golf van de band te blijven; zijn solo sloot af met flageoletten die over de band heen gingen. Voorwaar geen geringe prestatie en.... zo te zien had Rolf zelf daarna ook even kramp aan de lippen...
Vermeldenswaard ook natuurlijk GJ Binkhorst, fluitist/saxofonist, muzikale alleskunner die zich in dit genre lekker thuis voelt. Juist bij een big band solo is het altijd weer moeilijk om vanuit het arrangement te stappen, te soleren en dan weer in het arrangement te komen. GJ deed dat heel prachtig, vonden wij jazzjunks op rij 9.
Kortom: 't was een heel mooie avond en wij blijven bewonderaar van meneer van Merwijk!
Ook deze woensdag was het een prachtig concert; het blijft alleen lastig om in stoeltjes te zitten om ultieme dansmuziek te luisteren. Pas op het einde kwam er wat beweging in de handel. Maar goed, nu het concert: veel nummers van nieuwe CD: que sensacion. En een paar oudjes ertussendoor. Bovenal zeer bijzonder zangwerk van Yma America en percussiewerk van Quintero uit New York. Wel het geluid wat hard (want versterkt).
Wat verder opviel; mooie tweede solo van trompettist Rik Mol en grote bewondering voor Rolf Delfos. Hij blies een heel mooie solo en slaagde erin om soeverein als surfer bovenop de muzikale golf van de band te blijven; zijn solo sloot af met flageoletten die over de band heen gingen. Voorwaar geen geringe prestatie en.... zo te zien had Rolf zelf daarna ook even kramp aan de lippen...
Vermeldenswaard ook natuurlijk GJ Binkhorst, fluitist/saxofonist, muzikale alleskunner die zich in dit genre lekker thuis voelt. Juist bij een big band solo is het altijd weer moeilijk om vanuit het arrangement te stappen, te soleren en dan weer in het arrangement te komen. GJ deed dat heel prachtig, vonden wij jazzjunks op rij 9.
Kortom: 't was een heel mooie avond en wij blijven bewonderaar van meneer van Merwijk!
Abonneren op:
Posts (Atom)